Tella Ceibe

Personal 200 post

2006-04-25T23:16:00.000+02:00

Parecía onte cando escribía iso de… “Post 100…”
Non son posts sustanciais, alomenos máis que o post 43, ou 120, ou 57...nin posts transcendentais, é máis, ningún nunca o foi, a visión do mundo de forma subxectiva e anónima non crea escola, aínda que algúns coma min nos empeñemos en cambiar o mundo coa forza da palabra. Pero son números redondos, centenares de e motivo de celebrar… e votar a vista atrás. De mirarnos agora e vernos no pasado, e alegrarnos ou lamentarnos dos inevitábeis cambios que nos deparou o futuro. Tiña razón Marisol cando dicía que a vida é unha tómbola e non pode parar.
A mellor conclusión que podo sacar desta ollada ó pasado é unha norma fundamental que di que amigos hai poucos e hai que saber coidalos. Pode que eu non sexa o mellor fillo do mundo, nin o mellor irmán do mundo, nin o mellor escritor do mundo, pero chegados a este punto de partido, onde a victoria se antolla difícil pero non imposibel, é cando todos teñen que poñer da súa parte o máximo para, polo menos, intentalo. Non sempre se gañan partidos xogando bonito, como non sempre se conservan ós amigos de toda a vida facendo acto de presencia nos bos momentos e evaporándose nos malos. Nos bos momentos todos somos colegas, nos malos, os que están ahí son os amigos.
Por iso, non podo máis que agora sentirme defraudado e traizoado por dúas persoas que consideraba amigos de toda a vida, e non foron máis que farsantes, actores dun teatro sen guión nen palco, ós que lle din ben e recibín mal. E agora choran, porque se ven sen amigos. Sen casa. Sen vida. E non se dan conta que nós somos os mesmos, que non cambiamos, impasíbeis ante os seus cambios. Agora son posuidores do seu propio desprezo, víctimas da súa propia menciña, ós cales non sinto máis que indiferenza, e ata pena, coa satisfacción de ter a miña conciencia tranquila e ós meus detrás, que me apoian e están comigo; e son eles os que considero os meus amigos, facendo mención especial a miña moza, que, como todos nós, tamén tivo que aguantar as súas sen comelo nen bebelo. Amizade, que verba máis bonita e que pena que eles non a poidan usar.
Hai un refrán que di que quen sembra tormentas recollerá tempestades. As cousas non suceden porque si e cada un, ó fin e ó cabo, recebe o que merece, como que a cada porco lle chega o seu San Martiño. Algúns tardan máis do debido, pero máis vale tarde que nunca, e a outros se lles ve de lonxe o seu ego, síntoma de dime de qué presumes…
Unha persoa que non se alegra de que un amigo sexa feliz, non merece tal calificativo. Unha persoa que converteu a súa vida nunha gran mentira, non merece o respeto de ninguén, e a título persoal, é de mala xente mentir, embaucar con malas artes, malmeter e difamar, pero é de gilipollas que se o teu modo de vida se basa na mentira, que te pillen sempre, coño, dedícate á petanca, que para iso non hai que pensar, que ata para mentir hai que ser un pouco espabilado. Pero como peras non chas da o carballo, de onde non hai non se pode sacar.
Se queredes seguir pensando que nós somos os falsos e os cabróns, pola miña parte non vos vous facer cambiar de opinión, non necesito defenderme pronunciando unha soa palabra porque os feitos falan por min e son a miña mellor defensa. Se queredes seguir nos vosos mundos de Iupi, ninguén vos vai quitar a ilusión, pero prégovos encarecidamente que vos quededes alí por moito tempo. Aquí nunca gostou a mentira nen os seus portadores.
Quen se queira dar por aludido que o faga, porque deste tema non volverei falar, polo menos aquí.
Segundo tempo, min. 37, 2-1. Xogamos contra prognóstico, pero pódese empatar, ir a prórroga e ata, se todos empurramos, meter un terceiro. De sonos tamén vive o home, e os sonos, que sonos son, ás veces fanse realidade. Agora depende de nós e desfacernos das lousas; de nós, dos que queremos que isto saia adiante.

De entradas, saídas, de case douscentos e outras cousas.

2006-04-19T15:00:00.000+02:00

Olá,seguidores fieis ainda que non numerosos.
Antes de nada, quero informar-vos das últimas novidades da páxina:
Se subiron as fotos dá kedada de Tabeaio I e as podedes ver calcando aquí. Ademais, pronto colgaremos uns vídeos que gravamos ás tantas da noite xogando unha partida de futbol bravú de tres contra tres esa mesma noite en Tabeaio (que risas).
Máis cousas, ao ir postear este post dinme de conta de que sería o número 199, e que xusto cando estamos a ponto de nos despedir de blogger como utilidade para postear, nos atopamos a un só post de somar 200 posts.
O que me leva a facer-me unha pergunta
Que chegará primeiro?, o post 200 ou o novo aspecto de TellaCeibe??
En realidade, o de novo aspecto é ( ou quere ser) algo máis que un simple cambio de template. Quere ser unha nova forma de entender á páxina, non só os posts persoais de Isra (que é o que leva sendo a páxina dende case-sempre), con seccións renovadas semanalmente de temáticas diversas, videos, camisolas... pero sen olvidar os nosos temas da panda, fotos e demáis.
¿Qué chegará antes, O POST 200 OU A_RENOVA_TELLACEIBE?
Estade atentos e poderedes contestar á pregunta. ;D

Cantares Ghalleghos V. Ceibe

2006-03-30T00:12:00.000+02:00

Adeus, trobas; adeus, cabelos;
adeus, peliños queridos;
adeus, pousados nos meus ombros,
non sei cándo nos veremos.

Miña cabeleira, miña cabeleira,
cabeleira donde el creceu,
ghinachos que quero tanto,
trobiñas que peiteei...

Peiteados, ríos, arboredas,
pinachos que move o vento,
paxariños piadores,
trobiñas d'o meu contento.

Muiño d'os castañares,
noites craras d'o luar,
campaniñas timbradoiras
d'a igrexiña d'o lugar.

Amoriñas d'as silveiras
que eu lle daba ô meu amor,
camiñiños antr'o millo,
¡adiós para sempr'adiós!

P.D: Levaba bastantes días buscando tempo pra postear esta tonteria :S, espero que a alguén lle teña gracia polo menos.

Proximamente novo aspecto pra tellaceibe, estade atentos, o reloxo comezou a conta atrás.

Saúl fala

2006-03-20T12:24:00.000+01:00

Por Saúl:

Antes de nada quero aclarar q non son machista, se non realista logo as mulleres opinaredes o primeiro pero eu o aclaro de anteman.
Discriminacion positiva, en principio soa ben pero... estas duas palabras levan tras de si un grave problema pa todos os que temos colgando entre as pernas pq ese algo fainos inferiores ante a ley ou a sociedade.
Un dos sinonimos de discriminacion positiva e o doble baremo. Seguro q vos soa, si algun de vos pretende acceder a algun exame o q se presenten mulleres sabra q existe un doble baremo, por exemplo para bombeiro ou policia si eres home telo mais complicado q unha muller para entrar. Eu me pregunto este doble baremo fano pola discriminacion positiva pa q a muller poida optar mais facilmente a este posto de traballo¿¿¿??? e sigo cuestionando, esta muller cando estea nun incendio e teña q cargar xa non cn alguen q pese mais si non con alguen do seu peso ela podra cn el?? pois a resposta e moi simple probablemente non pq ela non lle piden o esforzo fisico q che piden a ti x ser home.
A discriminacion positiva temos a sorte de atopala na tv tamen series como sexo en new york ou mujeres desesperadas son lideres de audiencia a base de fomentar o feminismo, sigo cuestionandome q pasaria si sustituisemos esas mulleres por homes?? seguro q a serie seria lider de audiencia pero a retirarian da grella da tv pq haberia grupos feministas q non consentirian q un grupo de homes se paseen follando por nueva york a todas cantas poidan.
A discriminacion positiva agora xa ta na lei, basta q unha muller diga q lle peguei pa q me metan no carcere e a miña palabra cntra a dela pero perdo eu por ser home, ultimamente a cousa e peor pq se "inventou" algo q se denomina agresion psicologica q ti agredes a sua moral como persoa e ten dereito a denunciarte x elo, e fai q me siga cuestionando,E q coño ta facendo a puta discriminacion positiva cn nos??
Gracias a esto q escribo vou ter un lote de admiradoras pero vai sendo hora de q alguen poña os puntos sobre os ies , eu non teño pq esforzarme o doble q outra persoa polo mero feito de ser home nin teño pq aguantar q x ser home non poder decir certos comentarios pq seria cnsiderados delito, A IGUALDADE DAS PERSOAS NON SE CONSIGUE DISCRIMINANDO A UN SEXO!!! si keredes igualdade traballade para conseguila, a vida para un home e como unha estrada sn asfaltar chea de baches e para a muller converteuse en unha autovia con indicadores luminosos.
Pidovos q comentedes aki o q opinades deste tema

Antimadridista

2006-03-16T12:13:00.000+01:00

Qué felicidade se respira en Madrid, o Espanyol votounos da Copa o ano do noso centenerario...
Se fose a final, quizáis chegaría a entendelo, pero tendo en conta que son de Madrid, e aínda por enriba madridistas, entendo que se alegren, porque teñen o cerebro atrofiado entre fumes e ruídos.
Si, son antimadridista, de sempre, non é unha novidade. A miña carta de presentación di "galeguista, federalista, antimadridista".
Odio ó Real Madrid porque estou farto da manipulación informativa. Porque nos queren facer crer que é o equipo da "nación" (¿qué nación?). Porque ten unha afición burguesa e ultradereitista. Porque subvenciona ós skins (mentras non violen á filla de Florentino Pérez, son "unos chicos muy majos que portan banderitas de España y se acuestan a las diez de la noche"). Porque xoga Raúl, aquel das grandes narices que sae na revista dos Ultrasur, que se di que é o estandarte da selección, co único inconveniente de que aínda ten que aprender a xogar ó fútbol. Porque se cren galácticos. Porque J.J. Santos é merengue ata a médula, que xa pode gañar unha carreira Fernando Alonso que primeiro fala de que a Beckham se lle desatou unha bota como primicia deportiva. Porque son do Dépor, un equipo humilde, que nunca tivo e tampouco pide moito.
Que se alegren, pero eles sempre terán o recordo do 06-03-02, aínda que tenten esquecelo, o día do seu centenario, cando non contaban con nós, os convidados de pedra, chegamos, vimos, vencimos, nos levamos a Copa, e se tiveron que meter os petardos polo cú. Nós non perdimos ningunha final, nin celebramos a destempo, e a eles esa dor vailles queimar de por vida. Ese día, Madrid chorou de pena, e Coruña de alegría.
Forza Dépor Antimadridista

"Saliiiiiir, bebeeeeer, el rollo de siempreeee"

2006-03-10T12:29:00.000+01:00

"Quiridos curuñeses, el sábado 11 de Marzo concentración alcohólica en la Plaza del Humor".
Así o diría Caco Vázquez, se aínda estivese aqui... (anda que pena, márchase o xenial Paquiño, amante dos galegos/uistas e tan liberal como para casar ós homosexuais... retranca galega) pero como non está, fágome responsabel de difundir desde a páxina que o 11 de marzo, é dicir, mañá, planeouse unha concentración/macrobotellón a partires das 22:30 na Praza do Humor, ¿con qué fin? pois en principio bater outro récord doutra reunión das mesmas características en Sevilla onde se chegou á cifra de 5000 persoas. Realmente, a praza do humor é bastante reducida como para que collan máis de cinco mil, pero se a iso lle sumamos as rúas colindantes aínda se pode conseguir un bo número. Certo é que na Praza de María Pita teriamos máis posibilidades, ou se cadra na praia, pero con que o concello nos limpe o arenal do Orzán o 24 de Xuño xa podemos estar agradecidos, despois da que se monta na noite de San Xoan (bendita festa, só quedan tres meses :D).
¿O peor? para os veciños, pero é a pescada que se morde a cola. A xuventude sae, divírtese e bebe, pero o que non podemos permitir é que nun pub nos cobren o cubata a prezo de botella. Os veciños piden solucións ó concello polos botellóns, pero nós tamén pedimos solución a prezos abusivos. Pero o que non se pode perdoar, son os destrozos xerados por estas concentracións e o lixo que se produce. Con que todos recolleramos as nosas botellas e vasos ó acabar evitariamos parte do problema, e non é tan dificil, polo menos eu o fago tódolos sábados. ¿Os destrozos? iso vai na ética de cada un, pero é algo que hai que evitar a toda costa. ¿O ruído?, moitas persoas reunidas, tan só con falar, producen ruído, é algo inevitabel. ¿Os cheiros? bueno... a ver quen aguanta as ganas de mexar nos garaxes xD
Vémonos mañá na praza ;)

"Saliiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiirrr bebeeeeeeeeeeeeeeeerrr el rollo de siempreeeeeeeeeee"

Galiza e a noso estrella

2006-03-03T21:53:00.000+01:00

A nosa terra galega tan vella pero a sua vez tan descoñecida, chea de meigas e de feitizos feitos o lar dunha lareira mentres as linguas de lume movense sinuosamente.

É nesta Galiza onde se fabrica unha das mellores cervexas do mundo, ainda que poderiamos dicir que é a mellor de todas, a Estrella Galicia.

Esta cervexa que é sen dubida a cervexa maís consumida en Galiza , destaca polo seu carácter forte e a sua vez tan sensual, cun sabor, sí, un pouco acido para o paladares dulzóns pero non para un galego rudo, traballador pero a vez algo juerguista.

Na maís saborear esta fermosa rubia eu recordo a miña terra querida. Que lle vamos a facer nacin galego, son galego e morrerei galego, como a Estrella Galicia e ambos como todolos galegos sentémonos orgullosos de pertencer a Galiza.

Post político, dirixido a Cova

2006-02-10T12:02:00.000+01:00

Dirixido a Cova, porque foi ela quen se pronunciou, cousa que lle honra, porque é das/dos poucas/poucos que comenta, e aínda por enriba, en contra ;)
Pois si, en España, hai nacións, aínda que che custe crelo. A democrácia, -palabra acuñada en Atenas no século 5 A.C.- entendida en termos políticos, significa que a soberanía reside no povo, directa ou indirectamente (se votamos man do diccionario, votamos man todos). O poder para cambiar as leis e as estructuras do governo, así como o poder de tomar tódalas decisións de governo reside na cidadanía. Quen negue que en España non hai un sentimento nacionalista hacia o seu lugar de orixe, ou está cega, ou se nega a crelo.
E se democrácia é povo, non se poden facer oídos xordos a un desexo inalienabel de gran parte da sociedade, que aínda, non moi representantiva en Galiza, desgraciadamente, si nos Païses Cataláns i Euskadi. Pero o que a min me gustaría saber realmente, é o nexo cultural e lingoístico de unión entre Galiza, Euskadi e Païses Cataláns hacia España, que algúns din que é un país. Na Galiza fálase galego, cómense lacón con grelos e empanada, báilase a muiñeira e antigamente, a xente gañábase a vida indo ó mar ou sachando as patacas (si, a cousa foi así durante moitos anos, se te avergoñas por iso decididamente non naciches para vivir aquí). Mentres, nesa España que un señor de bigote dicía que era "una, grande y LIBRE", fálase castelán (que en libros contrastados confírmase que gran parte do léxico pode derivar desa língoa "de separatistas" chamada galego, xa o explicarei un día), cómese paella e caldo madrileño, bailan jota e flamenco e a súa única diversión cultural é matar a un animal con cornos que o seu único crime foi nacer touro. E agora dime, se Galiza e España son tan diferentes, ¿Por qué non podo sentir un desexo nacionalista hacia Galiza, quen me representa e onde nacín, e non por España? ¿Por qué se eu me criei entre galegos, mamei da língoa da miña pátria e cultivei un sentimento hacia o meu povo? ¿Por qué debo rendirlle pleitesía a un país que dende o século XV nos tratou de colónia, nos explotou e vilipendiou, humillou, criticou, e nos roubou a nosa identidade? Ese país que ti chamas España. E se non me cres, colle un libro de historia e empeza a ler pola páxina dos Reis Católicos. E por dicir máis, España, como ti a entendes hoxe, é máis nova que Galiza, que, non é por nada, pero é a terra máis antiga da Península. Entenderíasme agora se che dixese -de forma esaxerada-, que que Galiza pertenza a España pode deberse a un acto de imperialismo por parte do país ó cal ti profesas amor.
Se dito o dito segues sen entender como pode existir xente que profese galeguismo cunhas razóns máis que lóxicas e comprobábeis, sube a barra e volve a ler. Podería dar outras cantas razóns de por qué sinto que Galiza é a miña nación, pero prefiro deixalo para outro post.
Sobre o teu comentario, vouno dividir en partes e dar o meu punto de vista. "¿Pero como que en España hay 3 naciones? ¿Pero de donde has sacado eso?", creo que está ampliamente explicado. "Te voy a poner lo que dice el diccionario -> Conjunto de habitantes de un PAIS regido por un Gobierno central", expliqueiche eu tamén democrácia, e creo que a definición de nación que ti das é perfecta para o que sentimos os galeguistas. "¿ Y que es que hoy no estamos en una dictadura? PUES SI. Resulta que si opinas algo vas para la carcel, no hay libertad, ellos imponen lo que quieren , chupan pasta por todos los lados (vale no digo que no lo hagan otros tb). Lo único que saben hacer los de izquierdas es faltar a la gente que es de derechas." Se falamos de dictaduras, podemos citar a dictadura de Aznar: lémbrome da prohibición por parte do governo hacia o BNG de pegar carteis nacionalistas nas paredes das rúas... lémbrome das cargas policías nas manifestacións... lémbrome dos documentos agochados do 11-M, que inculpaban á política do PP do atentado e que non quixeron sacar á luz... lémbrome da mala xestión do Prestige... ¿falta de liberdade? ¿cárcere? ¿imposición?, verbas que ben podían definir a dictadura, recórdoche que o PP foi fundado pola rama "democrática, ejem" do franquismo e encabezada polo señor Fraga, ex-ministro con Franco. E polo que teño entendido, Franco e liberdade non podían ir unidos. Agora que o PP está buscando firmas a prol dos dereitos dos cidadáns, recórdolle ó señor Mariano Rajoy que os gays tamén son persoas, e como persoas, tamén teñen dereitos, aínda que el e a súa cúpula se manifestaran en contra. "¿Pero crees que es normal que esten amenazando a la gente de derechas porque opinen distinto?Eso es libertad?ya me dirás si es una dictadura o no.". Poderíache dicir cantas veces me sentín amenazado en manifestacións en contra da política do PP, poderíache dicir que, ese partido de "centro"-dereita, é a nova xeración do franquismo, ese señor de bigote ferrolán que amenazaba, só por pensar. Xa me dirás se o governo do PP é unha dictadura ou non. " ¿por que querían cerrar la emisora de radio COPE en Cataluña?Solo pq decía la verdad y a los Socialistas no les gustaba que dijesen la VERDAD? Eso es libertad?". Se falamos diso, os peperos querían facer o mesmo coa SER, co tema do 11-M e, realmente, se querían cerrar a COPE, a razón tería que ser máis que xustificada, porque esa emisora avogaba polo <>, inventado na dictadura de Franco e reinventado co señor Aznar. "Ya sabes que a mi no me gusta hablar de temas de politica pq me caliento en seguida asi que no sigo", a diferencia de ti, a min me encanta, pero lido o lido, sentía a necesidade de defenderme.
Supoño que o último comentario non é teu, pero se é teu, chapó. Se é teu, coméntocho, pero non o fago agora porque non sei se o escribiches ti. Gustáronme os teus comentarios, aínda que non tivesen nada que ver coa miña ideoloxía, este é un espazo aberto onde todos podemos comentar sobre todo ;)

Españois todos, dicíannos

2006-02-07T12:13:00.000+01:00

Españois todos, dicíanos aquel anano de corto bigote e mente, asasino dos dereitos e da vida.
Hoxe se me da por escribir dos tempos pasados, porque non hai mellor cousa que mirar atrás e entender como somos agora.
Españois todos, dicíannos. Un dos cabalos de batalla do governo actual é erradicar dunha vez por todas o terrorismo. Lembro que fai corenta anos, matábase por pensar diferente, pero a iso nunca se lle chamou terrorismo. E o peor de todo, que as mortes non eran en guerra civil, nin entre dous bandos claramente diferenciados na procura de victoria. Había un superior no poder, o feixista, e un idealista que pensaba ás agochadas, os que morrían.
Hai mil maneira de facer terrorismo, e os españois levaron sufrindo corenta anos de medo.
Españois todos, dicíannos. Cando moitos non se sentían, pedían democracia, e a cambio lles daban morte. Tivémolo que ver morrer nunha cama, sen desfrutar do pracer de derrocalo; o povo, aquel mesmo que sofría das súas consecuencias.
E a merda do pasado arrástrase ata o día de hoxe. Hai un mesmo anano de bigote, pero este se chama Aznar. Existe a mesma ideoloxía, camuflada no "centro"-dereita. Os que governaron con Franco governaron en democrácia, mais a el derrocámolo, o que non puidemos facer co caudillo. Mentres exista unha Fundación Francisco Franco, seguirá existindo o franquismo. Mentres exista o centro-dereita, seguirá existindo o franquismo. Mentres exista hipocrisía política, seguirá existindo o franquismo. Qué dificil deberá de ser comprender para algúns, que en España hai tres nacións diferenciadas, e cando gritaban "Arriba España!", outros berrabamos "Galiza Ceive!".

Post-día da Paz

2006-01-31T12:11:00.000+01:00

30 de xaneiro.
Para moita xente esta data non significa máis que un día no almanaque, aínda que saiban qué se celebra. É o día da Paz, o día dos paxaros brancos.
Gostaría chegar a este día e que non se celebrara. Porque días da Paz, deberían selo todos. Pero mentras existan mafias, maras, maltratadores, militares, Bush, violadores, asasinos, dictadores, Blair... faise demasiado dificil que o mundo colla o rumbo que se merece.
Parece dificil, pero non é. Podería escribir un post dos típicos nestas datas, pero prefiro que a vosa reflexión, se é que algún de vós reflexiona, lle sirva máis que o que eu poida dicir.

De máis problemas e escusas varias

2006-01-24T09:52:00.000+01:00

Polos mesmos problemas que comentei o día 15 deste mes non é posibel presentar o novo template. Posteo isto dende a clase asi que xa vedes como está a cousa. Espero ter o ordenador formateado e listo esta semana pero seguiremos informando. Non prometo data exacta, para non ter que rectifica-la de novo.
Ata pronto, ou iso espero :S.

En grato homenaxe a Antón e Txury

2006-01-23T12:25:00.000+01:00

Cada vez que entrades en tellaceibe, o primeiro que escoitades é un midi dun directo do programa zapping, de RadioVoz, presentado por Antón e Txury. Ese directo, do 23 de decembro, tivo lugar na fundación Luís Seoane en Coruña. E como non, Va! e máis eu tivemos o pracer de asistir ;).
Unha das seccións do programa chámase "Atxurizapping", que consiste en, e como din eles, tentar explicar con "base científica" un feito cotidiano, vamos, desbarrar sobre un tema o máximo posíbel.
Non é por copiar, pero a sección ten bastante chicha, asi que, así de escaqueo ímola incorporar as nosas seccións, ejem lalalala xD.
Propoño que se algún de vós ten algún feito cotidiano (se non sabedes a qué nos referimos, nos valen feitos cotidianos como "¿Por qué no cumpreanos se tira das orellas e non doutra parte do corpo?", "¿Por qué o bostezo é contaxioso?" por exemplo) que queira que o analicemos, nolo faga saber -comments, e-mails...- e o meu compañeiro e máis eu tentaremos buscarlle unha explicación "lóxica?¿".
O atxurizapping desta semana pode ser : "¿Por qué a pel de galiña non se pon na cara?"

Aviso importante

2006-01-16T12:06:00.000+01:00

Aínda que poida parecer mentira, podédelo crer.
Non sei se sabiades da existencia da pandilla "Sangre".
Parece ser, que o pasado fin de semana, celebrábase o seu rito de iniciación. Para os que non estedes enterados desta pandilla, pertencen a Guatemala, e o rito consiste en que o iniciado en cuestión levará un coche de madrugada sen as luces prendidas. Conseguirán nos demáis conductores que inconscientemente lles fagan cambio de luces para avisalos e automáticamente se convertirán no seu obxectivo; matarán a tódolos ocupantes do coche.
Non sei que grao de verdade hai nesta nova, pero eu por se acaso, aviso, non vaia se-lo demo ;).
O seguinte post será para analizar este tipo de rito de iniciación...

Do novo template e dos CiberOkupas de TellaCeibe

2006-01-15T18:00:00.000+01:00

Tres cousas importantes que dicir:
· Comunicase o borrado das contas dos respectivos CibersOkupas de TellaCeibe e a anulación dos cadanseus tellablogs: Dani, Iván, Iría e Leti por omisión do post do día 08-01-2006.
· Por outra banda, terase en conta o ofrecemento (ou farol) de Cova, sempre estamos abertos a contar con xente que lle poña ganas.
· Pra rematar, non podemos estrear o novo template ata polo menos uns días, problemas técnicos o impiden, por problemas tecnicos entendase: teño fodido o ordenata e vai cando lle peta .

Vemonos pronto, con novo template :D.

De probas, verdades e outras cousas

2006-01-08T19:00:00.000+01:00

Boas sócios, este é un comunicado Oficial criado en asoación por "Os dous de Sempre" espécialmente dedicada para os Cibers Okupas restantes.
Vista que a aportación dos nosos Cibers Okupas foi case que nula e SOBRE TODO que a preocupación pola páxina foi decaindo, se dixo probar esta teoria sometendoos a unha sinxela proba.
Os Cibers Okupas que queiran seguir pertencendo a esta comunidade o único que teñen que facer é:
1- deixar un comentário neste post ou no buzón e 2- mandar un mail co nome, eu quero. Simple, verdade?
O complicado é que hai un prazo limite de tempo: unha semana é a data limite desde o dia de hoxe, 8 de Xaneiro de 2006 (tampouco seremos moi cabróns con isto da data pero bueno, deixando un día de marxe como máximo).
Rogamos a todos os visitantes que puidesen avisar a algún dos cibers okupas que non o fagan porque se non está pequena proba non ten sentido.
Non facemos isto para eliminar a ninguén e non imos mudar nen o nick nen a seña da conta blogger pero só o facemos un pouco en honra á verdade e a verdade é que os que seguimos facendo a páxina somos os dous de sempre, e como xa se di máis en riba sobre todo é pola pouca reocupación pola páxina dos CiberOkupas, porque non exiximos nengún número determinado de posts ao mes nen nada, pero que non exista interese pola páxina dun CiberOkupa da mesma non semella lóxico e para pertencer a algo que non che interesa non paga a pena,non?
Para a semana posíbelmente estrearemos aspecto renovado e só se incluirán os Okupas que o fixesen.

De todos modos calqueira pode seguir participando na páxina, enviando mails, deixando mensaxes no tag, comentarios, etc, etc...

Grazas a todos por facer posibel esta peculiar "Comunidade do Golfiño",

ata sempre De...

TellaCeibe Companha.

P.D: Foder, canto tempo tardei en decidir postear o carallo do comunicado.

Chegou o Nadal

2005-12-22T13:28:00.000+01:00

Sabes cando chega o Nadal, no mesmo momento en que un día 22 de decembro, co abrir do primeiro ollo, escoitas ós nenos cantar.
Non vou dicir que o Nadal non me gusta, non son desos progres. É máis, a quen non lle gusta o Nadal? mirándoo detidamente estas datas tampouco están tan mal, é época de emborracharse, comer moito dulce, regalar e deixar que te regalen, qué máis podes pedir? A xente que che falta.
É desos regalos que sempre pides e nunca os recibes, volver a ver á xente que sabes que nunca volverás a ver en vida. Como un neno pequeno queres escribir cartas pedindo que volva polo Nadal. Ata sentes ese esprito de pícaro, pensas que nestas datas todo é posibel... pero nunca ocorre. Nunca se escoita o abrir dunha porta, nunca che espertará de novo cun bico na testa, xa nunca sentirás o candor da súa man no teu ombro.
Intentas non lembrar, pero todo cho recorda.
E voto a vista atrás e estrano o ser neno e ilusionarme co papel de regalo e cos xoguetes que nunca pedira. Pero como ningún tempo pasado foi mellor, o presente tampouco ten que selo.
Pero podo sentirme afortunado. Aínda que te vote de menos.
Bo Nadal a todos.

Con la local hemos topado

2005-12-16T10:41:00.000+01:00

Se vas a 120 por unha estrada de máximo 60 qm/h., xógaste unha multa.
Se a túa única fonte de ingresos é traficar con drogas, xógaste unha multa (ou máis).
Se eres dono dun local nocturno e sobrepasas os límites sonoros, xógaste unha multa.
Se lle queimas o coche a ese profesor que sempre te tivo atravesado, xógaste unha multa.
Se matas o teu veciño porque non te saúda no ascensor, xógaste unha multa, e o máis seguro uns aniños na sombra.
Pois ben, para variar, os venres nocturnos pasámolos embebéndonos e desfrutando dos licores alcólicos a pe de rúa, e non atopamos mellor sítio que o rompeolas (a todo isto, falando na Coruña), onde ondea a famosa "banderita" de "nuestro señor alcalde" (NOTA: está entrecomillado porque son palabras explicitas dun policía local, -con tono irónico, véxase- teño testigos, que quede claro xD). Certo é que dende que se izou ese trozo de tela anticonstitucional dos meus dedos non escribín nada, polo menos nesta páxina, pero os feitos "acaecidos" obríganme a que sexa neste preciso momento o tempo do meu manifesto (sei que estou escribindo como un empollón, pero me estou poñendo a tono, para que logo non digan que a xuventude non ten estudos).
Para os imberbes e incultos en materia "bebidas refrescantes, colocantes y alcolizantes", a inxesta deste tipo de líquido provoca no bebedor unhas ganas increíbeis de evacuar, é dicir, de ouriñar. Como por todos é sabido, cando te da o apretón, non podes remedialo, e buscas desesperadamente un lugar onde poder vaciar.
E agora vou ó tema. Iván, ex-colaborador desta "santísima" páxina, ouriñou no rompeolas, sen divisar o corpo da policía que se aproximaba a el. E deixando o tonito repugnante e falando serios, ¡onde coño se viu que alguén te mandara parar de mexar para poñerte unha multa!. Imaxinádevos a escena dun home mexando na rúa e alguén que lle di "¿Podría dejar de mear?". A ver, a todos se nos supón unha certa intelixencia innata, pero sempre dixen que os policías locais nunca foron moi espabilados (por algo son policías locais). E o peor de todo é, ¿que lle contestas a iso?. "Si mire, ya paro ahora, me hago un nudo en la punta de la p**** para que usted me pueda poner la multa a gusto".
Vamos a ver, que sempre pagamos os mesmos. Unha cousa é que teñas que cumprir as ordes que se che mandan -por outro lado ilóxicas moitas delas-, e outra que o fagas, porque realmente, cumpren as ordes que lles da a gana, con tal de foder o cidadán de a pé. Sempre pensei que tan inconstitucional é incumprir unha orde municipal como izar unha bandeira que, non por ser esa bandeira, é ilegal. E se multas a un home por mexar, non custodies unha bandeira que non quere ninguén e que non debería estar ahí. E aproveitando o meu estado de leve embriaguez -a verdade é que coñecéndome faríao tanto sobrio como ebrio, a miña radicalización a toda institución do governo herdeina da miña nai *esa mami!*-), acompañei o meu amigo xunto o policía local, para ter unha breve charla con el de todo isto anteriormente esposto.
Foi a súa palabra contra a miña, contra un policía local que cheiraba tempos antigos, represivos e totalitarios, asumindo que esos tempos pasados foron mellores. Eu topei cun local dereitón, e el topou con algo que non se esperaba, un mozo contestón e radical, pero sabendo sempre o que dicía.
A verdade, e todo hai que dicilo, foi unha vía de escape e unha excusa para protestar contra un antiestético e inconstitucional símbolo. Non vexo lóxico multar por mexar -pero as leis son as leis e hai que foderse-, como non é lóxico que unha patrulla policial custodie algo que non quere ninguén. Pero postos a multar porque os ouriños cheiran, multemos ós cans. E a refinería. E ós verquidos de Bens. Pero claro, iso non se sanciona.
E a conclusión de todo isto é que nunca hai que deixar de molestar. Se te van a poñer unha multa que cres ilóxica, protesta, mostra a túa disconformidade. A sanción tela que pagar igual, pero que saiban, e que o teñan claro, que non estamos de acordo.

Educación e Igrexa

2005-11-25T12:15:00.000+01:00

OOOhhh asustémonos jóvenes paganos, la Iglesia protesta!!
De pequeno, ensináronme a respectar, algo que sempre agradecerei. De pequeno, o meu avó ensinoume a que, ante todo, fose persoa, e que non me crera todo o que dicían nos libros. E a carta magna deste país, que algúns din que é unha, ensinoume que todo español ten o direito a un traballo digno e que España, pese a quen lle pese, é un estado onde a relixión é de livre escolleita e manifestación.
Viva a democracia, din algúns. E viva, por suposto.
Sempre dixen que a diferencia entre a clase obreira e a clase rica é que os traballadores comemos coas mans, e os burgueses, con garfo e coitelo. E na relixión pasa o mesmo.
Agora a Igrexa está de morros, quere que se lles recoñezan dereitos, mais que se cumpran os seus deberes. A cuestión de saber cal é a relixión adecuada é tan complicada de respostar como a de saber a orixe do mundo e de todo aquilo que coñecemos como non terreal. Pero a relixión cristiana, non o é.
Eu aprendín dos livros que o católico é aquel que respecta, pero o respecto non o aprendín así. Dos livros de relixión aprendes que tes que ser bo para ascender ó reino dos ceos, pero tamén aprendín, que non debo crer todo o que eles din.
E a Igrexa di que os paganos morreron no nome de Deus e que todo se basa nunha limpeza moral, que non podemos foder, e menos con condón, e que os gays son invertidos cerebrais e que todo o que sinten é vicio e non amor. E a Igrexa ensina que a familia importa, que un neno que se educa cun pai e cunha nai a ostias vai ser un neno san, e que un neno educado cun pai e cun pai, ou cunha nai e cunha nai que se queren, vai ser un neno rarito.
E da alma me sae o dicir que deixen de foder (sen condón :P), que do chiringuito xa sacaron moito diñeiro pero xa non da máis. Acabouse o tempo do medo, dos pactos co poder e do aproveitamento. A xente sabe ler; a xente pensa. A xente sinte.
Vós, católicos, queredes a vosa relixión obrigatoria nos colexios. ¿E qué é da carta magna? ¿Non podo profesar a miña relixión livremente sen que me impoñan unha dende o colexio? ¿Son menos persoa se non son católico? O que debería ser obrigatorio era unha asignatura de relixións do mundo, aprendelas todas, e escoller, non impoñer.
Pero o da manifestación livre da relixión neste estado é como o dereito a un traballo digno...

Un día que nunca debeu existir

2005-11-24T12:54:00.000+01:00

O domingo pasado celebrábase o 30 aniversario da morte de Francisco Franco, gran dictador europeo do século XX. Pensávades que non ía postear nada sobre isto? estávades equivocados :P
Que emoción encender a tele e ver fotos deste gran cabrón que nos fodeu a vida durante corenta anos. Pero o que máis gracia me facía era ver o "homenaxe" (¿Homenaxe? o próximo que será? homenaxear a gran labor que fixo Hitler a favor da raza branca matando tantos xudíos? claro...cinismo...) a este "insigne" personaxe e ver as caras de tanta xente nova co brazo en alto en cantando o cara el Sol. Vale que cando morreu Franco eu tan sequera nacera aínda, pero a miña memoria histórica impídeme apoiar a unha persoa atemorizante que firmou tantas sentencias de morte. Qué se cren esos pipiolos que o día anterior foron de botellón? que con Franco podían beber alcol nas rúas? que con Franco podían chegar a casa ás sete da mañá? que con Franco había unidade na súa "pátria" tan querida? España está dividida, e sempre o estivo. España non é unha nación, en España hai moitas nacións como lingoas existen, coa súa identidade e cultura propias. E a verdade, o que máis medo me da é que haxa xente da miña idade que clame polo regreso do dictador.
É tan inconstitucional querer que Galiza sexa ceive como que alguén abogue por un asasino. Nós non matamos a ninguén, nós non dictamos sentencias de morte, nós non atemorizamos, nós non facemos do poder un arma destructiva para o propio lucro. E aínda temos que aguantar que os netos do "generalísimo" pidan dereitos. O voso avó pensou nos dereitos das persoas? o voso avó respectou a alguén? o voso avó comprendeu o clamor popular?
Mirade atrás e mirade ó futuro. Dos erros se aprende e o pasado do país é todo un libro de escola. Temos que loitar porque non exista outro Franco, e ante todo, por unha España dos povos.

¿E ti de quen eres?

2005-11-06T23:16:00.000+01:00

Están por tódolos lados, a túa esquerda, a túa dereita...
Non sei se algunha vez analizáchedes os especímenes, paisanos ou viandantes que vedes diariamente na rúa. Eu, o outro día, si (é o que ten esperar minutos e minutos a unha xente que entende por "Quedamos ás cinco" un "Quedamos ás cinco e vinte")
Velaquí unha lista detallada dalgunhas destas clases sociais (sen ofender, claro está ;D):

-PIJOS:
Depende da zona, abundan moitos ou poucos. Se realmente queredes ver pijos de verdade, podedes frecuentar a zona da Calle Real ou Catro Camiños. Na rúa Barcelona non abundan, pero para recoñecelos, adoitan levar pantalón de pinzas, camisa ou polo (o sea, se poden ser raiadas mellor que mellor sabes? xD)os homes; faldas "antes muerta que sencilla" e fulares as mulleres. Pero que non vos enganen, moitos son pijos de postalilla, sobretodo elas, que lucen e aparentan pero logo non deixan propina ós camareiros (que mo digan a min gggrrrr). Agora parece ser que se leva a moda nos pijos novos levar camisetas rosas, cada un coa súa moda ;)

Os pijos de noite:
En Coruña, adóitalos atopar no Playa Club, Studio 80 e case nunca de botellón, por dios, son moi finos como para beber en vasos de plástico xD

-METALEROS
Hai poucos, e bastante espallados pola cidade. Moitas veces metalero vai unido a Rolero, aquel que ama inventarse historias e xogar con muñequitos que eles mesmos pintan. Se ven a distancia, son como sombras, visten de negro, pantalón vaqueiro, botas, chupa e a poder ser camiseta de Saratoga, Blind Guardian ou calquer grupo metaleiro e, claro, a camiseta, negra, por suposto. Se queres verlle a cara terás que esperar a que unha ráfaga de vento lle aparte as melenas, e cando iso ocorre moitos levan unha barba con catro pelos en plan imberbe, bastante concentrada no que é bigote, mentón e patilla. Nunca vin un metaleiro obeso, a verdade é que penso que a tódolos obesos lles mola a salsa (música, digo xD). Case sempre escoitan música polos seus cascos, e non sei por qué pero controlan de ordenadores que te cajas.

Os metaleros de noite:
De noite, como de día, se queres atopalos terás que frecuentar garitos estilo Bar Egeo, Rock&Roll, Tatra, privando garimbas e escoitando o heavy metal (nunca os atoparás en Club Coruña, Playa Club ou Novenove, é máis, cada vez que pasan diante dun desos locais lle saen granos polo corpo, pelo e se transforman en homes lobos sedientos de pijas xD)

-FRIKIS y/o/u/a/e/i ESOS QUE COÑECES DE VISTA E SÓ CHAMAS CANDO SE TE FODE O ORDENATA:
Se alguén os ve, que me avise. Adoitan estar pegados á pantalla do seu ordenador, frikeando co MS-DOS e esas cousas que para a maioría dos mortais é chino. Deben ser os únicos que cando se lle peta o ordenata, non reinician. Son os descubridores do máis alá do Ctrl+Alt+Supr. En estética parécense bastante máis ós metaleros que os pijos xD co aliciente dos granos na cara, testa e corpo en xeral. E si, tamén son roleros, e por suposto, grandes descargadores de pornografía, nalgo teñen que pasar tantas horas.

Os frikis de noite:
¿Pero teñen vida nocturna? Si, é hora de revisar os vídeos pornos descargados durante o día. E se non están na casa, están "roleando" cos coleguitas e pasándose pelis de clase B, desas de moita sangue e pouco efecto especial. Son os chamados, "Cinco contra uno" (se alguén non o entende que mire o diccionario)

-OS IDEALISTAS:
Son estos que en vez de levar bufandas levan trozos de tela brancas con puntitos negros, que elen chaman "palestinas" (jur). A maioría deles leron "El Capital" de Marx e as mochilas as levan petadas de chapitas coa cara do Che Guevara e pegatas da bandeira de España Federal (wee). Non se perden unha manifestación, son como os alumnos vagos que se volven radicais para faltar a clase, e se poden, fan algunha pintada do estilo "Limpa a túa cidade, mata a un facha" ou "Convierte cuatro paredes en un espacio abierto". Son moi amigos das extensións (véxase trenza ou rasta) e de levar patillas ata os pelos da... A verdade é que a este sector lle teño bastante cariño, será porque a maioría son de esquerdas :D

Os idealistas de noite:
Ummm frecuentan garitos estilo "vengo aquí porque pienso", destos que cando pasas cheira a libro e nin de coña poñen reguetón (ou como coño se escriba xD)

-OS RETRO-IDEALISTAS:
Que non vos enganen, son pijos camuflaos. Queren ser idealistas, iso si, se papá e mamá lles pagan os vaqueiros Levi's, que se afanan en rachar en sinal de "que way soy, estoy rompiendo unos Levi's de 10000 pelas, esto si que es ser radical, yeah!". Son retro porque a maioría se peinan como os Beatles e, para que mentir, tódalas noites se preguntan iso de "Si Franco era tan malo, por qué le votaban?". Non é por subestimar a súa intelixencia, pero o libro máis longo que leron foi... Iso, que son idealistas porque como a camiseta do Che lles queda tan ben, non debía ser un home tan malo.

Os retro-idealistas de noite:
Como son pijos camuflaos, se xuntan todos no mesmo sitio, ou se non en festas privadas onde tes que cumplir uns certos requisitos para poder entrar...

E ata aquí podo ler, seguirei cun "¿E ti de quen eres? 2", porque aínda me quedan bastantes clases que poden dar moito jugo... (véxase kinitos ou bacalas). Repito, sen ánimo de ofender, porque acabo de reler o dos retro-idealistas e creo que me pasei un pelo... xD Se tendes algunha suxerencia ou algún especimen social que analizar, deixade os vosos comments ;)

Sobre a vida

2005-10-25T13:28:00.000+02:00

Fai tempo que non falo da vida...
A vida é algo que pasa e non volta atrás, a vida dache alegrías e penas; e de todas se aprende.
A vida é inestabel e insegura; hoxe estás aqui, mañá ali; hoxe queres e mañá non, hoxe eres feliz e mañá te sintes a persoa máis infeliz do mundo. A vida se vive así e ninguén dixo q fora sinxelo.
A vida é bonita, por que non? merece a pena vivila se sabes como e con quen; escoller quen te quere e querer como eles che queren; fixarse nos pequenos detalles, que son os que realmente importan e os que fan... a vida.
A vida é algo que non planeas; nin podes aínda que queiras, porque os plans improvísanse, a medida que vives.
A vida é algo polo que merece a pena loitar, porque só temos unha, se non cres na rencarnación da mente.
A vida é unha gaiola, da que nos queremos liberar.

Tres meses... que non son nada

2005-10-24T12:24:00.000+02:00

Tres meses xa, que parece que non son nada...
Só podo dicir gracias, gracias por estar ahí e aturarme, por quererme, por amarme, por comprenderme, por escoitarme, por divertirme, por esos momentos de pracer duradeiros, por estar ahí, por facerme crer que son especial, por ser ti...
Que tódolos nosos sonos se cumpran, que vivamos de por vida, que nos queiramos eternamente.
Sinto que che quero facer o amor a cada hora, quero bicarte, terte, sentirte fráxil e débil, protexerte de todo, de todos, de min... quérote

Y qué caro es el tiempo...

2005-09-16T22:58:00.000+02:00

A medida que pasa o tempo as vivencias convértense en lembranzas, e as lembranzas, en nostalxia.
A miúdo lembro tempos pasados que non teñen por qué ser mellores, pero foron os que me fixeron como persoa, creando en min unha personalidade e identidade e todo por esa xente que me rodeou e sigue comigo; e son iso, vivencias.
E só podo dicir grácias a toda esa xente que me rodeou e que me quixo; á miña familia, á miña pandilla de amigos e, aínda que non teña constancia delas, a toda esa xente que me queda por coñecer. Non quero poñerme melancólico, pero é un deses días que todos temos alomenos dúas veces ó ano.
"Perdona, si digo, que quiero seguir siendo lo de ayer, un niño, sin miedo, que regala su cariño y no sabe por qué"

O respeto a un militar

2005-09-01T00:36:00.000+02:00

Por Sául:
Hai pouco faleceron compañeiros meus en afganistan, seguro que todos vos vistedelo en algun xornal ou na tv.
Eu creo que a esos compañeiros mortos se lles deu un gran respeto por parte tanto da sociedade do goberno galego como do español, pero non por unha pequena parte da sociedade galega. Falo concretamente da organizacion AMI que tiran merda contra o exercito desde a súa páxina web.
Estes "galegos" piden que non axa galegos no exercito o cal chaman mercenario por estar en afganistan, o curioso e que o que dín estes chavales de ami que son os que poñen as bombas en santiago e os que lles mandan unha carta bomba a un que kixo sair da súa organizacion, ¿quen fai o correcto o exercito que está colaborando por implantar a democracia nun país ou ami que onde ai democracia xeran violencia para derrubala? Tirar merda contra todo o que leve a bandeira española é facil pero antes mira o que fan por ti!
Habia que recordarlles a esta xente que todas as forzas de seguridad do estado ou locais ou autonomicas traballan para eles e o que consiguen existindo é un estado de benestar, que tí poidas sair á rúa a comprar pan sen que che metan un tiro na cachola e che violen á muller despois. Ou como ocorreu recentemente que marrocos non ocupe territorio nacional. Porque os corpos de seguridade españois (incluo autonómicos e locais) velan pola túa seguridade.E poderase pedir a independencia pero recorda que ata o país máis pekeno ten corpos de seguridade e agora mesmo se escupes contra eles coma fan desde AMI estas escupindo cara arriba e terminarache caendo na cachola.
Como último pra AMI, eu son galego e crieime con meus país que me ensinaron a escribir e a falar galego ¿que merda de idioma escribides vós na vosa paxina? Se queredes a independecia e falades así temos un pais veciño que e clavao pra vós. Polo que se ve, tedes moito tempo libre pa buscar palabras en portugués e adaptalas o galego. Gastade ese tempo en atopar solucións que axuden a Galiza e deixade de pintar a mona!!!

P.D:Perdoa por tardar tantu en poñelo Saúl, vemonos. De... Va!

Un mes que non é nada

2005-08-27T20:30:00.000+02:00

Volvín...
Canto tempo sen facer isto de deixar un anaco de min na rede...
Pero volvo dividido. Dividido en dous, pois unha parte de min é da miña preciosa. Un mes que non é nada, un mes no que vivín, disfrutei, escoitei, rin, amei...
Se algún de vós é da rúa Barcelona poida que se fixara nun banco de pedra onde se le escrito "Sam, tu me completas"... e a isto que podo dicir? que eres ti a peza que me faltaba, aquela que levaba tanto tempo esperando despois de probar unha mel que non era a miña, unha mel dunhas bocas envelenadas... pero despois de tanta procura xa non teño medo ó teu lado ;) porque como di a canción "Lo más lejos, a tu lado".
E así chego, manifestando aquilo que me fai tan feliz.
Agárdovos na próxima ;)

FinaisSeis en la carretera

2005-08-20T23:00:00.000+02:00

Perdoen, en realidade eramos sete, contando con Miconejitu. Como fosemos pola peaxe, foder, vaia paquete que nos ia caer. Enfin , que este fin de semana nos fomos (algúns, outros se foron de viaxe a Madrid) á miña aldea, Insúa, unha pequena aldea perto de Melide e a pouco menos de cinco minutos dun rio estupendo. Non pudemos ir esta vez á nosa querida Tella, máis que nada pola desfeita que deixamos a última vez :$. Enfin , que rimos, cantamos, xogamos ás cartas, voltamos a cantar (é que o singstar cunde moito nestas cousas), convivemos, descansamos da multitude e da família e... como sempre, chegou o tan temido final.
Finais, como tantos finais que enchen estes dias a televisión e que nos deixarán con esa sensazón que deixan todos os finais. Acabou a temporada de 24, Dawson Crece comeza a sua 6º e última temporada, Perdidos gardará a sua esperada final para a semana próxima e ... como non, Buffy chegou ao seu Final a mediados do verán ;(.
Por último, dicer que desde fai uns dias veño pensando en outro final que nunca crin que ocorreria e algo que dixo un dos "supostos" colaboradores o agrabou fai poucos dias mesmo. A páxina está demasiado estancada, o tagboard usa-se tan pouco que se riscou o pouco que escrebera, o
foro... de verdade que algun de vós usastes o foro?, o chat foi unha boa idea,pero que nunca levamos a cabo, as visitas por dia non paran de baixar, e non me estraña, máis que nada porque pra que entrar nun blog para voltar a ler algo que se escrebeu fai mais dun mes, e como o noso Isra agora non ten internet vexo dificil que volte a publicar como antes (e se non o fai el...). Ademais, dos do princípio, xa nos abandonaron dous, Dani colabora con outra páxina na que publica cousas que eu me cansei de lle suplicar que publicará na nosa e a misteriosa desaparición, sen aviso algun de nengun tipo de Iriña que creo que agora ten un blog persoal próprio. A parte destas baixas, fican Iván, con un nº tan asombroso de publicazóns en case dous anos que Hannah (escritora que nos manda escritos para a sección Vós)xa supera en nº de publicazóns; e como non, a miña princesiña, que como non pode publicar porque ainda non chegou R á sua casa non pode participar na páxina e está a esperar a que iso ocorra para o facer . Asi pois, ficamos os dous de sempre, máis de meia vida xuntos e seguimos igual, Isra e Villa, os dous mataos , os que sempre chaman a todos, os que case-sempre moven á peña, e non sei se xa estou un pouquiño canso. Ademais, confeso-o, eu non son un bon blogueiro, non son capaz de escreber cousas dia tras dia, non son deses, como moito son dos que se lles ocorre unha cousa que poderia estar ben e despois a deixa a medias. Resumindo, se cadra chegase ese momento para outro final, quizais deberiamos colgar ese típico cartel de "Pechado por vacacións" ou simplemente colgar outro cartel igual pero sen o de "por vacacións"...

P.D: Canto tempo sen publicar. Isra VOLTA, se podes ;).

De San Xoan ou Tella comprimida...

2005-06-25T22:00:00.000+02:00

Pois si, porque iso é o que é San Juan, unha Tella que dura unha sóa noite (ou se contamos tamén as batallas que acontecen ao ir buscar madeira) até pode durar un dia inteiro. Un grupo de xente que se reune para simplemente estar-conviver-(alguns)embebedar-se . En definitiva para evadirse da realidade que nos atrapa neste mundo... (como di o noso titulo) tan cruel por veces.
Pero en realidade, é ese mesmo sentimento o que se nota no ambiente e fica -se-che cando todo xa acabou, o sentimento de (como xa dixo no seu momento o señor Smith): Máis, Quero máis, máis...

A parte de isto, vos comento un pouco como vai ir isto en verán:
- Espero ter listo o de MundoTella moi pronto, e seguro que comeza neste verán, seguroseguro, pero de momento non podo pór data que entón me arrepento.
- Xa subin as fotos de Tella 8, está vez as subin a un espazo msn e creo que está bastente ben o modo de apresentar as fotos, xa me diredes.
- Tamén hai varios proxectos interesantes que nos abordaron e nos que comezamos há traballar (joer, que pofessional m´a quedao isto ;D), pero ainda non sei se poderei facer algo decente con eles polo que de momento non vou a dicer-vos nada de que tratan.
- Por último, dicer-vos que xa está en marcha a versión en Español da Páxina á que podedes acceder calcando na bandeiriña de en riba de todo, ao lado do contador.

Espero que estas novas sexan do voso agrado e se tendes algunha proposta que facernos ou algunha critica,non dubidedes en manda-la o buzón, deica logo.

De...

Va!

Desculpen as disculpas

2005-06-01T10:45:00.000+02:00

Parón nas publicións por EXAMES FINAIS
Desculpen.

Completo incompleto

2005-05-23T10:21:00.000+02:00

Son un completo incompleto, incompleto por amor, a costela que me falta, colga do teu corazón; un seguro inseguro, media persoa no mundo, un amante incompleto... cada vez que te desexo, son un completo incompleto, se dou a volta e non te vexo, como unha persoa a medias...
Son un acorde incompleto, menor e desafinado, que vai perseguindo notas, sen lograr unha canción, un rosal sen follas secas, un perfume sen olor, una pelicula de cine, sen final neste guión...
Todo hai que dicilo, non me acabo de inventar a letra eu -xa me molaba jejeje- é de Jarabe de Palo ;) Digamos que ultimamente me levo raiando bastante con este tema e o teño moito na cabeza... por qué será

GALIZA

2005-05-17T00:30:00.000+02:00

Simplemente... iso, GALIZA, que non é pouco.

BO Día!!

Benvidos ó mellor musical do mundo

2005-05-11T21:47:00.000+02:00

Téñoas nas mans e non dou credo o que estou a ver... se cadra é a frustración de perderme o seu multitudinario concerto, pero o certo é que o papel impreso que agarro entre os meus dedos atráeme sobremaneira... si, as entradas para o Musical de QUEEN.
E xa sei que só é un Musical... un simple placebo... xa sei que alí non estará Brian May, nin os seus punteos; que Deacon non tocará cos seus dedos o "Another One Bites The Dust"; que Taylor non reventará platillos... que poder ver a Freddie seguirá sendo un sono, un sono de cantante de Ópera-Rock, a mellor voz que deron en poñer nos beizos de Mercury...
Estou nervioso, recoñézoo, non da chegado o día. Pero mentras non chegan as dez e media do día venres 13 (uy que mal rollito, a ver se se nos vai caer o Coliseum enriba :S) de Maio, deleitareime co seu "Love of My Life", co seu "Bohemian Rhapsody", co seu "Somebody to Love", co seu "I don't stop me now", co seu "I want to break free"... vai por ti, onde queira que estés ;_)
"Freddie lives forever in our hearts"

Love Of My Life Lyrics
Uuh!Uuh!Yeah!
Love of my life - you've hurt me
You've broken my heart and now you leave me
Love of my life can't you see
Bring it back, bring it back
Don't take it away from me
Because you don't know -
What it means to me

Love of my life don't leave me
You've taken my love, you now desert me
Love of my life can't you see
Bring it back, bring it back
Don't take it away from me
Because you don't know -
What it means to me

You won't remember -
When this is blown over
And everything's all by the way -
When I grow older
I will be there at your side to remind you
How I still love you - I still love you

Back - hurry back
Please bring it back home to me
Because you don't know
What it means to me
Love of my life
Love of my life ...
Uuh!Yeah

Eu ti... contigo comigo

2005-04-16T17:40:00.000+02:00

Canto tempo sen sentir aquilo que sentín un día... aínda que dure un día, unha semana, un mes, tres anos, toda unha vida... e quero ser paxaro, voar ceive a prol do vento, deixarme levar; folla seca, corazón ardente que late, atura corazón latente, os golpes que te da a vida...
E quero ser estrela tardía, brillar con picardía, falar ás escuras coa lúa, facerte miña; soñar contigo, contigo estando comigo, contando contigo cantas veces te bicas comigo, comigo facendo contigo, contigo contacto con tacto comigo...
E quero ser cigarro, para consumirme entre os teus labios; quero ser políticamente incorrecto, fuxir da túa man do demo...
Estás cansa? Porque non paraches de dar voltas na miña cabeza...

Botellóns políticos

2005-04-12T21:23:00.000+02:00

Sinto caer a chuvia sobre min, sinto os meus pes mollados ó saltar as pozas... sinto a Galiza no meu ser...
Dun tempo a esta parte os botellóns (ou mellor dito, unha reunión de amigos nunha praza en torno a unhas botellas) estanse a converter en debates de Estado, porque sempre encontro a alguén disposto a falar de política, aínda que sexa borracho... se cadrá é só borracho cando falarían de política...
Que qué sentimento hai que ter para ser galego? preguntan, que qué sinto eu sendo galeguista?
O camiño máis curto sería dicir, sinto orgullo por pertencer a esta terra e todo o que representa...
Sinto orgullo por ver a chuviar caer, por ver a chuvia esvarar na fiestra, por ver verde e azul mar, por ver gris nube e noite estrelada, por falar, por escoitar a verba de castelao, por ulir, por probar; por camiñar por corredoiras infindas, por charlar co meu vello do tempo, da vida; por ver montes e montañas, por ver ríos e rías, por ver mariñeiro, labrego, tanza e fouce, nenos e nenas... sinto orgullo por pertencer a unha terra comunista, non imperialista; por falar a língoa que me peta e escoitar a quen me peta, por correr entre campos mollados, por durmir en vellas noites de orballo... por amar e ser amado...
Esta é o camiño máis longo, mais merece a pena. Se non son razóns de abondo, non pensarei que fracaso no meu pensamento, se non que hai xente que non entende o amor que levo dentro...

¿Qué preferides?

2005-04-10T00:32:00.000+02:00

Posibelmente teña un pouco de tempo despois d rematad a miña evaluación, polo que teño como meta facer unha destas dous cousas. Pero por cal comezar o deixo á vosa elección.

¿Qué prefires desfrutar primeiro?

-> Prefiro que comeze o do TellaMundo, xa teño curiosidade para saber que carallo é iso.

-> Prefiro que remodeledes TellaCeibe, xa tou un pouco farto do estilo de sempre.

O fío dunha vida II

2005-04-05T23:10:00.000+02:00

Cómo querer volver a ser quen eras, cómo volver á realidade como o espertar dun sono... eu, ti, todos...

Road To Tella

2005-03-23T21:19:00.000+01:00

Es la que toca!
Xa tardaba, xa tardaba... este xoves Road To Tella!
E a verdade é que promete, batiremos récord de asistencia, por agora 12 vamos fixos e aínda queda peña por confirmar... en fin, teremos que durmir ó raso, porque tantas camas non creo que haxa!
Ata o luns que ven!! Festa... Festa!!!!!!!!

11-M

2005-03-11T22:18:00.000+01:00

Isra
Qué se pode dicir que xa non este dito...
Que sempre pagan os mesmos polas decisións doutros; que as nosas vidas están supeditadas ós erros dos que nos governan; que a nosa vida é insignificante, porque calqueira pode cambia-lo rumbo da história en milésimas de segundos...
TellaCeibe chora...

Va!
Eu só quero dicir unha cousa máis o dito polo meu compañeiro e amigo, ogalla fixeran caso da letra da canción que está a soar "Porqué no ser amigos" e se deixan de masacres inxustificabeis e guerras e todas esas insensateces, ogalla.
En memoria de toda-las victimas e das súas familias deixo esta canción en descarga directa para que todo o mundo a poida escoitar.Podes descarga-la facemdo click aqui.

Vacacións VS Clases

2005-03-08T22:17:00.000+01:00

"Joe que ganas de vacacións..."
Debe ser a frase máis repetida dos últimos días... a ver se se acaba isto dunha vez.
Con isto das clases estou empezando a pensar que estou perdendo máis facultades das que penso, a parte de queimar neuronas aínda que máis queimo o fin de semana co señor cacique :P é o que ten estar diante dunha pantalla de ordenador todo o día, que a vista perde... ata teño problemas de sono, eu que antes con catro horas estaba máis fresco ca unha leituga... agora durmo 6 e ás tres da tarde xa estou moqueando. En fin, cada vez queda menos, cousa que non me tranquiliza porque iso significa que chega o peor...

O fío dunha vida

2005-02-25T00:21:00.000+01:00

Como retomar o fío dunha vida cando ese fío rompe... como querer que as cousas sexan coma antes cando nunca miras atrás... como non cometer os erros de antano cando tropezas nunha mesma pedra...
Os tempos cambian e só somos nós os donos dos nosos actos...

Últimas cartas

2005-02-19T23:00:00.000+01:00

Quedan unhas horas, e vou votar a última man enriba da mesa...
¿Por qué un NON á constitución? Porque aqueles que berraban contra a guerra do Iraque non deben sumarse a unha constitución militarista; porque os idealistas non debemos supeditarnos na OTAN polos americanos; porque as mulleres teñen dereitos, aínda que na constitución non quede reflectido; porque o galego é língoa oficial aínda que me chamen inculto; porque Galiza debe ter representación en Europa; porque Europa é un conxunto de povos livres e non países centralizados; porque Europa é algo máis que a economía... e para os poetas, porque NON rima con constitución...
Vémonos mañá na mesa

Aínda que o sono remate...

2005-02-15T17:14:00.000+01:00

O sono rematou onte... qué podo dicir...
Non creo en Deus
Non creo na Eirexa
Non creo en Bush
Non creo en guerras preventivas
Non creo en guerras
Non creo en Aznar
Non creo en dereitas
Non creo en Sadam
Non creo nas armas
Non creo en Jagger
Non creo en Risco
Non creo en Fraga
Só creo en min... no povo, e en min... o sono rematou, qué podo dicir... fun un soñador, agora volvo en sí; e queridos amigos, debo continuar, aínda que o sono remate...

(Post homenaxe a John Lennon. Moitos saberán a canción da que falo)

Vacío

2005-02-10T21:44:00.000+01:00

Se é que non me podo queixar... mais dentro de min síntome vacío... si, teño todo o que unha persoa podería desexar, ou case todo... unha familia que me quere tal como son, unha panda de capullos por amigos que os quero como a nada no mundo, un baixo eléctrico e un block e un boli para apuntar as leves e momentáneas idas de olla que a miña musa me regala de vez en cando... pero algo me falta, e non sei o que... non me sinto plenamente eu mesmo se en teoría teño máis do que me merezo
A quen lle podo votar a culpa? é máis, qué culpa podo votar?

Estrela fugaz

2005-02-06T21:38:00.000+01:00

Coma unha estrela fugaz, mais eu non puiden pedir desexo...
Mira, como se esfuma a luz incandescente na escuridade... escapa, escapa de min cando quero collela nas miñas mans... cal neno que quer ter estrelas nun peto rachado...
E quero facer poesía cas miñas mans mais as verbas desaparecen... onde están as palabras que procuro, quen roubou o meu sentimento e todo o que teño, todo o que tiña...
Ti, ánxo terreal... se viñeches do ceo matáchesme, se viviches na terra déchesme vida para logo roubarma... que máis da, se desaparecen cal estrela fugaz na escuridade da noite...
E falo ca lúa a soas, e bailo cas estrelas ás agochadas, e canto na noite polo sol que se achega no leste... a noite remata para un novo día, mais a escuridade é a mesma... rictus amargo do silenzo, rictus amargo da escuridade, rictus amargo da morte por amor...
E na miña tumba escribirei, que non hai morte sen razón se é por amor, e non me importa morrer se ti estás no ceo, aínda que vivir por verte é como morrer nas nubes...
E así escribo a miña historia por moi triste que pareza... e así escribo a miña vida coma un pesadelo que nunca cesa...

Nas sombras da lúa

2005-01-25T21:15:00.000+01:00

Dime quen é máis ladrón, eu por roubarte a lúa, ou ti por roubar ou meu corazón...
E dime, si, tenra loucura que me acuna e agarima, con mans frías de pescador contra o mar bruador, quen me quita as ganas de vivir e se leva parte do meu ser consigo. Escapa, corre co meu pedazo de esprito levado, roubado e castigado por un tormento sen razón, se só son catro letras que din amor... amor, amor; verba que corre a prol do vento coma folla seca de outono que murcha nas miñas mans...
Devólvema, si, esa parte de min que anhelo e que só quere verte, espida, ó lonxe do camiño que torna para nunca voltar nos seus pasos marcados, na terra fértil onde afogan os meus sentimentos
E véxote, bailando na miña cabeza sen poder desfacerme de ti, da túa presenza que me fai sobrevivir, respirar, seguir, este camiño lonxe que me leva hacia ti... tan espida, tan virxe dentro de min, da miña mente perversa e quente que procura terte de novo e ¡ai! Se nunca te tiven, deixándome levar polo desexo do meu sono...
E soño, soño esperto á luz do Sol que queima os meus sentidos... e disque un cravo quita outro cravo pero a ti téñote cravada no fondo do meu ser e non hai martelo capaz... ódiote e non son sen ti e ámote como a miña própia ialma...
Se souberas canto te chorei ás agochadas... cantas veces quixen o teu sorriso... canto tempo esperei nas sombras da lúa...

Cecáis te atope nos meus sonos

2005-01-24T21:05:00.000+01:00

O teu murmurio que non cala, berro sufocado, silenzo que non cesa; doce tormento e paranoia que me arrastra con dura cadea; de ferro a condea que me ata a ti... que estúpido ó pensar, que quer ceive ser e non cegar, pois non hai saída neste mundo se ti non estás; pura, bela, vestida de branca tan virxe; e choro, choro triste, por esta coita que consume e mata, que leva ós infernos e de pena me remata; e morro... só sen ti e sen saída... pois canto máis alto voas máis dura é a caída, e eu xa non vexo a terra... non vexo terra, non vexo mar; só vexo os teus ollos ó chorar, por un amor que quixen e tan furtivamente me queres roubar...
Se poidera ser príncipe e a túa alcoba violar; se poidera ser Deus e ós anxos espertar; se poidera ser rosa e a túa vista embelesar... se poidera ser todo e nada á vez, se poidera teu ser e ser todo para o teu ser... se poidera cantarlle á lúa cancións de amor co teu nome, se poidera ter o teu amor como bandeira, coma miña pátria sen fronteira...
E choro só cunha luz espreitante... están as nubes chorando, por un amor que morreu, están as rúas molladas, de tanto como choveu... e esta noite durmo só, e cecáis te atope nos meus sonos, que é onde só te podo atopar...

Aínda que o sono rematou...

2005-01-20T13:21:00.002+01:00

O sono rematou onte... qué podo dicir...
Non creo en Deus
Non creo na Eirexa
Non creo en Bush
Non creo en guerras preventivas
Non creo en guerras
Non creo en Aznar
Non creo en dereitas
Non creo en Sadam
Non creo nas armas
Non creo en Jagger
Non creo en Risco
Non creo en Fraga
Só creo en min... no povo, e en min... o sono rematou, qué podo dicir... fun un soñador, agora volvo en sí; e queridos amigos, debo continuar, aínda que o sono rematou

(Post homenaxe a John Lennon. Moitos saberán a canción da que falo)

Aínda que o sono rematou...

2005-01-20T13:21:00.001+01:00

O sono rematou... onte...
Non creo en Deus
Non creo na Igrexa
Non creo na dereita
Non creo en Sadam
Non creo na guerra
Non creo en Bush
Non creo nunha paz ficticia
Non creo no terrorismo
Non creo na violencia de xénero
Non creo en Aznar
Non creo en Fraga
Non creo en Risco
Non creo en Jagger...
Tan só creo en min... no povo, e en min...
O sono rematou, que podo dicir... fun un soñador, agora volvo en si; queridos amigos, teño que continuar, aínda que o sono rematou

(Un Post homenaxe a John Lennon, moitos saberedes de que canción estou a falar)

Aínda que o sono rematou...

2005-01-20T13:21:00.000+01:00

A Constitución Europea

2005-01-18T09:24:00.000+01:00

Disque non recoñece ó galego coma língoa oficial, somentes as dos estados membros...
Disque un Estado pode opoñerse a un direito e, a pesares de estar toda a Unión de acordo, abondaría coa oposición dun só Estado para que non fose adiante (pola contra, en relación ás políticas económicas só abonda cunha maioría cualificada)
Disque para reforma-la constitución necesítase a unanimidade de toda a Unión, o que é case imposíbel e viola o maior dereito político do mundo, a democrácia
Disque está en contra das nacionalidades e dos povos fóra do marco dos estados membros...
Disque os cartos empregados para difundir e informar sobre a Constitución Europea ían dirixidos somentes a iso, a informar, e non a contratar a estrelas mediáticas e gastar o diñeiro en propaganda buscando un si no espectador e consumidor dos méios de comunicación... en realidade sabe alguén de que vai a constitución europea basándose unicamente no que ve na televisión, ouve na rádio ou le na prensa? Informar non é obrigar a dicir si, aínda que pareza o contrário...

E de súpeto...

2005-01-11T10:18:00.000+01:00

...e de súpeto o ceo tinguiuse de sangue... aquel ser sen esprito que era nin existe nin pensa nin é...
E como di a canción, se poidera, á tenda dos sonos ir mercar, con pouco diñeiro, todo o que ata agora puiden gañar... como retomar a morte logo da vida, como facerlle fronte a algo descoñecido sen saber qué nos pode deparar o futuro; e como saber que despois da morte serei se nunca tiven esprito...
Se poidera, arranxar todo o mal feito nun día, volver comezar de novo e non cometer os erros de antano... mais é o xogo da vida, unha ruleta rusa infinda que non para ata morreres; e cómo saber cando fas as cousas ben; e cómo saber cando a bala non vai ser para ti; e cando saber como pedir perdón cando podes e non cando non queda remedio...
...e de súpeto o ceo tinguiuse de sangue... Non choredes por min, pois xa estarei morto...

Xente de eiquí e de acolá

2005-01-05T22:12:00.000+01:00

Aquí a despedida do noso fillo adoptivo Saúl, pero non despedida para sempre (máis che vale ;D):

'Xente de eiquí e de acolá:

Outra vez chegoume a hora de marchar da miña terra, como xa levan facendo miles e miles de paisanos meus durante decadas, eles marcharon na busqueda do seu soño particular e eu marcho na busca do meu... pese a o que agora mesmo me tou a adicar vaia totalmente en contra dos meus pensamentos jamberrox, pero o que fago agora servirame para empezar a cumplir o meu soño, si, eses soños dos que fala Isra na ultima das suas "feiras".
Levo moito tempo indo e vindo de Galiza o extranxeiro, e non habia dia que non botase de menos o cheiro, a cor e o frio da miña terra. So me queda un mes fora e xa non sairei mais de aquí, necesito a grandes doses Galiza. Dame pena que os extranxeiros so entendan españa como touros, sol e flamenco, sera porque non saben o que e bo, ou sera porque na Galiza temos algo especial.
Despidome non cun adeus, se non cun ata logo... ainda quedan moitas festas as que asistir e moitas femias as que.....'

Primeiro post do ano

2005-01-03T21:32:00.000+01:00

As primeiras palabras do ano...
Ante todo, feliz MMV (para evitar rimas innecesárias :P)
Cantos anos xa... para moitos de nós este é o ano dos 20, de cambiar de número no DNI, tempos de cambios e de preguntarnos qué nos deparará o futuro.
Algúns acabarán/emos os estudos e se/nos poñerán/emos a traballar; outros seguirán/emos vivindo dos seus/nosos pais ata que se farten deles/nós; outros en cambio seguiremos soñando, porque pase o que pase, eu seguirei soñando ;)
Seguirei procurando a miña estrela e non cesarei no meu intento de topala... mais non sei se quero topala, non quero perder o esprito que me fai seguir buscándoa, esa espranza que me anima cada día a levantarme e a seguir soñando esperto porque, digan o que digan, soñar esperto non é nada malo ;)

Ata o próximo post, e feliz MMV

Reflexións de Saúl

2004-12-25T20:15:00.000+01:00

Velaquí unhas palabriñas de Saúl, fillo adoptado de Tellaceibe...

'Outro ano que busca o seu fín, outro ano mais, e xa fan 19 os que levo, parecen poucos pero o botarme a lembrar do que fumos, do que somos, do camiño que levamos, dame moita magoa.
Pasamos do pensamento do cativo que co seu sorriso no nadal enchia mais de luz que calquer "imitacion a pino electrico" . Desa ilusion de meniño de irse cedo pra cama a durmir para que un vello jordo que non jastaba moitos cartos en cuchillas de afeitar, trouxeranos pola noite o xoguete que nos aledaba e polo q tantas cartas os reices e o vello das barbas mandamos.
Agora todo esto xa cambiou, agora somos xa homes e mulleres dereitos que "o unico q pedimos" po ani-novo, e deixar de fumar, que non se repita o mesmo ano ou o q me causa mais risa q e adelgazar, en resumo que na epoca das ilusions en vez de ilusionarnos, jodemonos pensando no mal q saiu o ano e haber si ven o novo para engañarnos de q dun dia pra outro a vida nos cambia.
Somos dunha raza parva, os cambios non se fan rogando pq acabe o malo e agardando por aqueles tempos mellores, os cambios fanse desexando o cambio de rumbo do teu ser e non esperando haber si ven "alguén" a amañarche a vida.
Haber si agora que tamos no nadal.... lembramos e practicamos un pouco a filosofia heredeiros da crus:
.... pois mirade q o tempo non para e axiña se vai, disfrutare bebere e trincare, non vos pido mais....eu kero, eu kero josar encherme de viño, ata reventaaaar!!!.....
bon nadal a tod@s'

Outro Anaquiño de Corazón Estropeado

2004-12-24T01:14:00.000+01:00

Un ano xa q levo con sta historia...un ano...e nn logro entendelo
Xa o sabias ( e xa o sabia eu tamen ) Quizá fartacheste de min...ou eu de ti, pero seica o peor e q mais farta tou eu de min mesma e do meu comportamento contigo durante todo este tempo. Pero sabes unha cousa? Chegará o día en q cure as miñas feridas ( ti xa o fixexhes fai tempo) e dame moita rabia... Pq tiveches q ir por diante nesto de esquencer?

Non sabes o dificil q é verte, nn sabes o q m costa aguantar as bágoas, nn sabes o q é soñar contigo e nn te imaxinas o q é xirar a cara pa outro lado cando pasamos pola mesma rúa pq sei q se os teus ollos volvense a atopar cos meus volverá o mesmo de sempre...outro ano mais botado a perder...outro anaquiño de corazón estropeado

2004...ReFLeXióNs SoBre o Meu aNo...

2004-12-23T23:56:00.000+01:00

ains...facia moito tempo q non m poñía a scribir, e non pq non quixera, se non pq son unha vaga...e tampouko tiña moito que contar...clases,traballos,curro e saídas varias sen novidades...e non sei, apetecíame facer unha reflexión sobre o q foi o meu ano 2004 ( espero nn aburrirvos demasiado,jeje)

Este ano foi un pouko nefasto en todolos ámbitos (tou desexando q remate dunha vez e eskencer todo o malo..ou nn, pq din q do malo sempre aprendemos ou?) estiven a punto de perder moita xente pola miña deixadez e polo ofuscada q son ( e sigo agradecendote q m deras outra vez unha nova oportunidade) perdin xente, tamen gañei outra mais, pero nunca é o mesmo, sentinme moi soa... pasei un ano completo namorada do recordo, deixandome a pel por alguén a quen nunca lle importei pq non lle importa nada...e jodeme pq nunca sabrá todo o q chorei por el...e as bágoas q todavia me kedan por chorar...a miña saúde foi un pouko catastrofica :) chorei de rabia no 11-M,sentin medo, rabia, odio...e tamen, anke en menor medida, ledicia de star viva, ansiedade por kerer...

Convertinme nunha persoa moito mais reflexiva ( seica mais madura ) mais apegada o q teño e fun construindo unha coraza q a dia de hoxe vaise facendo cada vez mais grande e mais grande...e sinceramente espero q o 2005 tire abaixo con ela :)

Para todos/as MOI MOI FELIZ NADAL E ANINOVO !!

E recordade unha cousa... Querovos !!

~ iRiÑa ~

Aprender a chorar...

2004-12-12T22:22:00.000+01:00

...cando as cousas non teñen volta atrás no tempo... problemas que afogan a miña mente mais por qué, por qué preocuparse polos problemas que non teñen solución, por qué preocuparse polos problemas que a teñen...
Espreitado, si, coma un porco a piques de entrar no tobo da morte, coma un preso no corredor dos porcos sabendo o principio e a fin da súa vida... se queres un recordo regáloche a miña coita en papel celofán e lazo vermello, porque pena é a que sinto agora, pena que me consume, coita que me leva ó infindo e máis alá, alá que non sei onde remata pois como sabelo, se é infindo e non ten fin... eterno camiño que me cansa ata morrer...
Espreitado, si, por espectros negros de branca cara e fouces de man...

Rictus amargo do silenzo

2004-11-23T13:06:00.000+01:00

O tempo da póla..
O tempo de ir contra o tempo...
O tempo da vida...
O templo da morte...
Rodeado e atado por ollos espreitantes... o rictus amargo do silenzo ó que temo e me sorrí, cal demo preparando a morte nun prato frío... non puiden correr, non puiden escapar, colléronme despois de anos e anos de fuga por rúas baleiras e escuras; fixen o que puiden, non me xulguedes por non poder escapar, era imposíbel... síntoo, síntoo; síntome coma a merda pisada dun can na beirarrúa...
Apúntanme con lume nos ollos e fouces nas mans; non lles vexo a cara, non lles vexo a sombra, son carapuchas negras e sorrisos brancos coma o marfil coma dixen un día... marfil de elefante que quer trabar carne, arrincala e cuspila, matar a vida dun ser sen esprito afogado nun sono...
Rictus amargo do silenzo... pregúntome se me matarán, se morrerei do medo... e entre os meus pantalóns o ouriño que esvara, quente, húmido e amarelo coma ríos de sangue vermella...
-Hahahaha- só escoito risas malévolas e asasinas ó meu arredor, o sorriso da morte e o bico de...

Sombras na escuridade

2004-11-19T13:20:00.000+01:00

Sons de pasos ó meu arredor... toc, toc, xa se achegan, xa veñen... correr é inútil, non te salvarás, toc toc, xa veñen, xa están aquí...
Así soa a fin na miña cabeza, o ruído duns zapatos ó camiñar, duns tacóns de muller e viúva negra que se achega a min, clac, toc, clac, toc,,, disparos de escopeta coa munición infinita que nunca cala mais non vexo nada, os meus ollos están cegados polas sombras na escuridade e polas bágoas, que caen, derraman, dos meus ollos vermellos polo chorar...
Quero espertar deste sono mais non podo, quero vivir de novo e sentir os meus músculos vivos e moverse coma antano facía, vivir a vida coma ti se a vives, carpe diem, sentirte miña, agarimarte, amarte, regalarte a lúa e as estrelas e enredalas ó teu cabelo, princesa miñ... toc, clac, toc, xa se achegan, xa veñen...
Xa non hai color nas rúas, xa non hai esperanza para o home, xa non hai razón pola que luitar, xa non hai pernas coas que correr, e escapar, xa non hai esprito que alimentar, xa non hai vida pola que morrer, nin ideal pola que matar se acalarnos é o que queren...

Reflexións sobre vida e morte

2004-11-17T22:50:00.000+01:00

Dadevos conta das veces q desexamos cousas q si o pensaramos 2 veces nn desexariamos? Cantas veces escoitei aquelo de " Quero Morrer" " a Miña vida nn ten sentido" etc... ( a todo esto, diredes, esta tipa tanto tempo sen aparecer e cando volve...mira q temas nos trae..jeje )
E q a peli q vin hoxe ( weno xa sei q a viu todo o mundo ¬¬ GRRR, q pasa!! xDD) Mar Adentro, tocoume moi dentro ( e mira q facia tempo q nn choraba con ningunha peli)
Pois ben, non vou a entrar no debate de eutanasia sí, ou eutanasia non ( por unha parte e ante casos moi puntuales son partidaria, pero eutanasia por que si non) pero kédome co contido sentimental da peli...esas miradas q transmiten a dor, esas bágoas q fai uns anos estaban sendo vertidas....
Por eso quero q reflexionedes un anaquiño...creédes que merece a pena perder 1 segundo da nosa vida peleandonos os uns cos outros, mostrando a nosa cara "B" ou perdendo dias e dias sen aproveitalos? Quen sabe se mañá o destino ten reservado para nós algo q cambie a nosa vida por completo ( Oxalá q non, pero nunca se sabe)
Por eso sólo quero rematar este post con unha frase que significaba moito para min e agora moito mais :

" CARPE DIEM "

Besiños de :

~ iRiÑa ~

Os bonecos mercados

2004-11-17T13:14:00.000+01:00

E volvemos a falar do esprito, e voltamos a murmura-lo seu nome ó vento coma unha descoñecida... esprito? qué é esprito? podo vivir sen esprito? Esprito que non coñezo e non sinto, esprito que morre... e como falar de esprito se non sei o que é, ignorancia significa felicidade mais non sinto felicidade por que como sentila? como sentila se non sinto aquilo que sinten todos... Son un descoñecido para min mesmo, non me reflicto no espello, non me reflicto nas miñas verbas, non me reflicto en sombras; non sei se estou vivo ou no mundo dos mortos vivo; sombras, sombras que me persiguen a cada paso que dou, a cada sospiro que voto e suspiro sinto na miña caluga mais cando me dou a volta ¡ai! non hai nada, só sombras que me siguen e berran o meu nome... paranoia, doce paranoia na que vivo e non podo renunciar, pois xa forma parte de min...
Qué doce paranoia escura sentimento mortal... que alguén me explique a onde vou, que alguén me explique de onde veño, que alguén me explique que son aínda que non me importe, non o saiba ou non me lembre...
E vexo caras escuras que me espreitan, ósos que me siguen con carapuchas negras e fouces de man, tebras e sorriros de marfil coma o corno dun elefante, sombras e luces nun mundo de tolos onde o protagonista son eu, o tolo, o máis tolo de todos, o inimigo público número un a quen persiguen... e cantas veces me poideron matar, cantas veces me poideron cravar fouces no corazón e nos beizos, o frío bico da morte sulagada de sangue na miña boca...
As rúas están baleiras de xente, os focos apagados das farolas, as tendas pechadas e os bonecos mercados... non hai nenos, non hai homes, non hai mulleres, non hai vellos cuspindo nin os sons dos seus bastóns ó pegar no chan...só estou eu e as miñas sombras vestidas de carapuchas, correndo e escapando e agochándome sen respirar e sen alento...
É o clímax que me fai espertar, velo cara a cara e como o fouce me quer cravar, fitándome cos ollos ben abertos, o sorriso ben forte e a luz reflectida no espello...

Confesións dun borracho

2004-11-14T05:43:00.000+01:00

Non sei se é polo alcol que levo enriba que me fai dicir estas cousas...
Amor que matas e deixas vivir, amor que me matas máis que me fas vivir e me encadeas a duras cadeas de ferro irrompíbeis... ás veces gostaríame non estar aquí nin sentir o que sinto pero sinto algo que non podo controlar, que o home non pode controlar por máis que queira... e disque un cravo quita outro cravo e non é verdade, mentira, pura mentira que nos fai vivir nun engano, un placebo do home para curar as feridas do corazón e o desengano...
Alguén dixo que sen amor o home non era nada, que a vida era amor que buscamos e amor que non atopamos e ¡ai! cando o atopas, os sonos se fan realidade mais... se os sonos se fan realidade xa non vives pois os sonos son vida e se os consigues...
Non sei se é polo alcol que levo dentro que me fai dicir estas cousas...
E gostaríame vivir nunha chea continua, pois bébedo digo o que creo porque borrachos e nenos nunca minten... que ganas de dicir tantas cousas, que ganas de dicirLLE tantas cousas... de non calar o que levo dentro

Anceios de libertá...

2004-11-11T17:29:00.000+01:00

Algo me doe no esprito, que me crava coitelos no corazón e me desanga, tan lento e paseniño, tan forte e pouco a pouco...
Algo me doe na ialma que non sinto, nin sinto nin oio nin late corazón aguanta, atura a dor que te mata e te revira, e perdes o teu ser se ser fuches algún día na escuridade que te amou e acunou... como non mirar o pasado se afecta a un presente condeado a repetilo...
Algo me doe no esprito, que me crava setes de espadas...
Algo me doe no peito e que levo dentro, sentimentos rompidos que a ninguén lle interesan; nin a min, nin a naide que coñeza pois ninguén pensa que sofro como o mundo que sofre a expensas duns que nos governan...
Aguanta corazón latente, atura e levántate sempre en luita, que ninguén te pare ata que te maten pois morto deixarás de loitar polo teu anceio de libertá... que ninguén pise nin cuspa o que amas, que ninguén te roube aquilo que é teu e só teu e nada máis que teu pois morto só serás livre no ceio se non podes ser en vida... quen quere a libertá? quen quere a dignidá? quen quere amor? quen quere paz? Quen quere ser mártir nun mundo de tolos, quen quere morrer por aquilo que ama, quen quere facerlle cara a unha sombra que mata, quen quere ser, simplemente ser sen pedir nada a cambio, sóio ser sen máis nen máis querer... pois a avaricia rompe o saco dos sonos que nos fai vivir e existir, porque de sonos existimos e por acadalos vivimos e ¡ai! cando se cumpren espertamos e morremos e non vivimos...
Algo me doe no esprito e me reventa o corazón... xa o escoito, xa o escoito later de novo... non, cala no meu interior... calma, completa calma que precede á morte...
Quen son eu, non o sei... a onde vou, non me importa... de onde veño, non me lembro... só sei que non son o que era, que o meu corpo se debilita a cada paso que dou, pois non sinto as pernas, non sinto os brazos, non sinto os teus beizos rozando os meus propios beizos... non sinto xa o meu coraçao no meu corpo, coma un intruso ladrón e rouba-sonos, cazador de sentimentos que escapa correndo pola ventá para non ser collido nin cazado...
Xa non me doe o esprito, pois non o sinto...

Son sonss e sonos son

2004-11-10T22:19:00.000+01:00

Son sonos...
Daquilo que nunca podemos renunciar, e unha das poucas cousas que non podemos controlar. Son sonos e sonos son, soñar esperto e cos ollos ben abertos e pensar que algunha vez poderemos alcanzar...
Este mundo está tolo porque o facemos tolo

Por un intre.

2004-11-07T18:13:00.000+01:00

O barullo na sala.
O barullo na cociña.
Xente na cociña, uns cociñando e outros axudando.
Mou xogando á consola na sala.
De fondo, música de calquera tipo.
Comendo en comunidade.
Falando das nosas cousas....
Por un intre... por un intre voltamos todos a esa casiña perdida na AC-422 e esquecemo-nos de que seguiamos a quilómetros de alí, e que fica dabondo para que podamos voltar.
Só se pode dicer que grazas a Isra por nos deixar a súa casa unha vez máis, e por facer posibel que por un intre poidesemos voltar a Tella.
MAGOA QUE DURASE TAN POUCO.

Vexo

2004-11-01T22:09:00.000+01:00

Vexo o mundo arredor, vexo o mundo ó revés... ou se cadra son eu pendurado do teito...
Vexo o ceo o meu arredor, vexo o ceo chover... ou se cadra son eu que estou chorando...
Vexo luces o meu arredor, vexo a oscuridade ós meus pes... ou se cadra son eu cos ollos pechados...
Vexo a túa cara no espello, vexo un anxel con cueiros... ou se cadra son eu que non fago máis que pensar en ti...
Vexo lúas sen estrelas, vexo campos sen herba, vexo parellas dunha persoa, vexo sol sen raios, vexo barcos sen mar, vexo ríos sen auga...

Escribindo por escribir

2004-10-30T21:47:00.000+02:00

Aquí estou, escribindo por escribir. Estou escribindo sen ter nada que dicir. Escribindo polo pracer de escribir. Escribir por escribir, sen motivo aparente, sen intención ningunha. Porque o escribir necesita dun motivo, dunha idea quea leve da man, que a axude no tema a tratar. E ter un tema é ter un motivo ou intención. Se tes un motivo, estás a escribir de algo, polo que non estarías escribindo por escribir. Aínda que se pode escribir polo puro pracer de darlle ás teclas ó chou, máis non creo que fose lexible, e entón non tería sentido, porque, de qué vale escribir se non cumple a súa tarea esencial de comunicar, algo, o que sexa, transmitir un pensamento ou un feito? Iso non sería escribir, iso sería emporcallar un documento de texto ou unha folla de papel. Nin sequera se lle podería chamar arte excepto se te chamas Picasso, claro). Non. O verdadeiro arte é o de escribir, escribir ben, escribir con sentidiño, escribir dende unha perspectiva que faga do escrito algo trascendental, algo sublime. E por qué non? Non pode o acto de escribir por escribir formar parte desa mostra de talento e convertirse nun arte? Non pode ser así? Tería que ser algo especial, algo sen sentido e sen interese en ningunha cousa en particular, algo que ó acabar o texto, dasche conta que nom che contou nada novo, que non sabes máis de tal tema ou tal outro, nin tampouco aprendiches nada nin cambiou a túa vida dunha forma drástica. Non. Só conseguíu deixarte cunha estraña sensación no corpo de que pasou algo, sen saber a ciencia certa o que foi. Algo ocorreu, e por muito que o volvas a ler seguirás na duda. Pero o sentemento perdura, e ti sabes que ese texto é, por decir dalgunha maneira, "raro", non o saberías explicar. Pero aínda que non valeu pra nada, queres ler máis, seguir lendo máis do mesmo estilo, ler textos que se escriben por escribir. Todo un arte.

A contracorrente

2004-10-26T22:03:00.000+02:00

Ás veces creo que nado a contracorrente...
Pregunteime se alguén algunha vez nalgún recóndito lugar dunha terra bravú chamada Galiza visitaba tellaceibe, e se en realidade o facía porque lle gostaba, ou se só o facía porque alguén lle recomendou a páxina para facelo calar... algunha vez me preguntei se alguén lle interesan as nosas penas... algunha vez me preguntei...
E agora só necesito respirar cando chove en min... cando as miñas roupas pesan e me sobran cando corro hacia ti, tan lonxe de aquí onde te espero... e ó final do camiño só quedarei eu porque ti, ¡ai! ti... ti non estarás alí ó final do camiño para esperarme, marcharás... e me deixarás só, tan só co frío e as estrelas agarimosas da lúa que rí, ás agochadas de min e me sinala...
Ás veces creo que corro contra a xente...
E agora penso qué sentido teñen as miñas palabras na miña boca, se falo por falar ou non falo porque calo, ou se calo porque calo ou se falo porque falo ou máis me valería falar en vez de calar ou viceversa...

Cogito ergo sum, por ti

2004-10-23T17:28:00.000+02:00

Se cadra ben me valía con pasar de todo, para qué? para qué gasta-lo meu tempo en pensamentos que non me levarán a ningures?
Se cadra si, se cadra hai cousas no interior que nós mesmos non controlamos... si, nós, os todopoderosos homes e mulleres, que non somos animais porque somos intelixentes... intelixentes... intelixentes... intelixentes? Mais en realidade gostaríame saber quen é en realidade o animal, se as bestas ou os homes, se aqueles que matan defendendo ou aqueles que matan polo simple feito de matar, polo pracer do caótico axeno e as bágoas do próximo...
Se cadra ben me valía con non pensar, mais non exisitiría, cogito ergo sum... e penso e logo existo porque existo se penso niso, naquilo que me fai existir e naquilo que me mata pouco a pouco e me fai desisitir... desistir, existir... desisitir de existir...
E quen me dera que estivese aquí para que poidera ler... quen me dera que tivera un buratiño para ver... quen me dera que me vise desfollar margaridas... quen me dera ser...

1º Día..... 1º Accidente....

2004-10-19T19:43:00.000+02:00

aii dios!! si a min nn me tiñan q deixar salir da casa....weno, poñovos en situación:

8.05 am --> Poñome a facer a "maleta", e dicir, meter os coitelos e todolo material no maletin canzo zasssss,vou de lista e nn se m ocorre outra cousa q coller o coitelo ceboleiro( 20 cm ) polo filo, e claro, fixenme un pekeno corte, e xa puxen tirita

8.30 am --> chegamos ós Puentes (nenoooo!! xDD) e fúmonos cambiar a ese "cuartillo de basoiras" q chaman "Vestiario FeMenino..." todas como sardiñas enlatadas, unhas a outras colocandonos a cofia, o pico...estas cousas raras e de súpeto escoitamos os nenos fora e na, q resulta q os candados q compraramos pas takillas nn valian pq eran demasiado grande...vamos a ver, nn sei, deben kerer q pecharamos a takilla cun candado de diario...( e logo hai roubos..no te joe!)

8.45 am --> Comenzamos a pikar, o manexo do Ceboleiro.... 1 unha zanahoria...vale, proba superadaaaaaa!!!! e na vou co nabo e xa teño un corte pekechiño q nada, o profe vai bromeando conmigo de transfusions e tal, asike todo ben, tirita e a seguir cortando...

9.40 am --> Chega a cebola...e na ali vamos e eu a chorar e chorar e todos a rir, jeje e na esto q tou toda concentrada ( zas zas zas zas...e ZASSSSSSSS¡¡¡ ) ala vai o coitelo asesino, jos... e veña a sangrar e sangrar...o profe flipando en plan " este corte....ui, no se si mandarte pal modelo...q lo veo muy feo" e eu, veña oh, dame çanimos!

Nada, e pasei ali no cuartito con Mª Jesus a Dona do economato apretando o dedo pa q parara, buffff o da transfusiçon creo q nn era mala idea......

CONCLUSIóN : NON M DEIXEDES COLLER UN COITELO !!! ( eso sçim ensaladas e salsas e as de dios e a virxe, si jejeje) Esperemos q mañá nn m pase na.... :S

Bikiños da iRi CoCiÑeiRa!!!

Velaí

2004-10-17T21:50:00.000+02:00

Velaí un gato morto na estrada...
Velaí o asasino que o matou...
Velaí os ricos que nos governan... velaí os ricos que nos matan...
Velaí os nenos mortos nas estradas...
Velaí os asasinos que os mataron...
Velaí os ricos que nos matan, que son os que nos governan...
Velaí o mundo no que vivimos, velaí o capitalismo...
Velaí os sonos incumpridos, os dereitos negados e a liberdade roubada... velaí, velaí o gato na estrada baixo un neno morto polos ricos que nos governan...
Velaí o berro seco e rouco que se perde no infindo do vento...

Historia de un paraguas y su hombre

2004-10-17T17:15:00.000+02:00

Boas a todos,
"... e haberá q comezar a postear, digo eu" me di sempre Villa cada vez q falo con él... e haberá q facelo algún día, digo tamén eu... e sempre hai unha primeira vez. Así que aquí tedes a historia dun paraugas e o seu home (debería ser o contrario, pero é que este é moito paraugas de deus!). Creo que Isra darase de conta de a que ven esta historia, "basada en feitos reais", verdade Villa?? :D
Ahí tedes, en primicia, a 'Historia de un paraguas y su hombre':

Érase un hombre a un paraguas pegado,
érase un paraguas peliagudo,
érase un paraguas juguetón y malvado,
érase una peligrosa arma muy descontrolada.
Era una WMD* mal manipulada,
érase un ente destructivo,
érase una jirafa en cúbito supino,
era Blas el largo más alargada.
Érase un espolón de una carabela,
érase un estoque del bastón infernal,
las 4 provincias de Galicia en paraguas era.
Érase un paraguísimo singular,
Muchísimo paraguas, paraguas tan bestia,
que estamparse en la cara de Villa era normal.

*WMD: Weapon of Mass Destruction

[En Homenaje a Quevedo]

Unha q Volve

2004-10-13T21:08:00.000+02:00

Wenooooo !!! xa fai q nn posteo eh! jejej (jos sorry, e q nn tiven moito tempo e esto de volver de vacacións, a vagancia, a depre post-vacacional, o inicio do curso..pois kitan tempo si...jeje)
Pois eso, tellaceibe xa cumpliu un ano e eu tou felicisisisisma d seguir formando parte de este mundo, o noso mundo tella ceibe :) (jos, e nn é peloteo eh!)
Este post,e mais q nada a primeira toma de contacto q teño co de postear este ano, e todavia nn m pasaron moitas cousas...asike pouko a pouko... seguirei contando cousiñas da miña vida tola!!
1 besiño moi andeeeee !!!

Bulla: ¿O Anel de Leti é bonito ou horribel?

2004-10-10T19:00:00.000+02:00

Moi pronto, novas BullaS

2004-10-05T21:59:00.000+02:00

Moi pronto, NovaS BullaS,
estade atentoS.

Volve musa!

2004-09-29T02:30:00.000+02:00

Senteime a escribir, pero non me sae nada...
Non estou inspirado - se é que algunha vez o estiven -, o folio parece que se fai máis branco cada vez que o miro, ou se cadra a miña musa escapou pola ventá... - que por certo, vaia ostia se debeu de levar ... -
Volve musa! necesítote, para encher o papel de tinta e verbas, para contar e cantar cousas!

Un baúl nun caixón

2004-09-22T01:58:00.000+02:00

Un caixón no fondo do corazón, para agochar todas esas palabras que nunca che digo...
E nese caixón un baúl cunha chave que lanzaría ó mar, e ese mar tan profundo coma os sentimentos que sinto hacia ti... e eses sentimentos gardalos nese caixón no corazón e dentro dese caixón un baúl cunha chave que lanzaría ó mar sen saber dela...
Sen saber esas palabras que nunca che digo pois como sabelas, se a chave se perdeu no mar profundo das miñas bágoas... esas bágoas que choro por ti por ese sentimento que sinto gardados nun caixón dentro dun baúl que non se pode abrir, pois a chave...
Como poidera vivir sen ti, como poidera calmar esta aflición... sinto que afogo no mar profundo buscando esa chave do baúl do caixón no fondo do meu corazón... para qué... para dicirche esas palabras que nunca che digo, ese sentimento que sinto hacia ti...
Como poidera vivir o peixe sen auga, como poidera vivir a flor sen terra... como poidera vivir sen ti, sen dicirche o meu sentimento agochado, sen dicirche palabras que nunca che digo, palabras esquecidas no baúl do último caixón, sen chave...
Como poidera ser mar e río, como poidera ser ceo e nube... como quixera murmuriarte ó oído, cantarche historias de amor onde o protagonista non son eu... como quixera ser eu o protagonista dos teus sonos, como quixera matar esta canción...
Como quixera berrarche o que digo, palabras agochadas no fondo do meu corazón, no baúl do último caixón e ¡ai!, cando busco esa chave... desapareceu no mar profundo da miña desesperación...
Como quixera, como quixera matar esta canción...

So' gracias

2004-09-17T23:00:00.000+02:00

Ao revisar as estadísticas do noso contador, descobrimos con maravillosa surpresa que o dia do noso cumpre batemos o noso próprio record en número de visitas. Só podemos dicer, gracias, gracias por compartir con nós unha data tan especial para nós. Vós sodes a causa de que cada vez teñamos ainda mais gañas de seguir coa aventura da nosa/vosa páxina, GRACIAS.

Dime

2004-09-17T04:53:00.000+02:00

Como arrincar esperanza de onde non a hai...
Como facerlle fronte ós problemas que nos ameazan...
Se en realidade existe un Deus que me explique
porque hai tanta dor
por qué eu non sei...
Por qué os homes se matan entre si, dime...
Por qué a xustiza morre ós pes do capital...
Por qué o perigo da vida é vivila...
Por qué o bonito é efímero, como o teu sorriso...
Por qué a paz á que nos condeaches nos da a espalda...
Por qué a liberdade que buscamos escapa...

Nostalxia

2004-09-12T02:19:00.000+02:00

Como pasa o tempo... daste conta cando te ves no espello unha enruga máis na túa cara... uns que se veñen, outros que se van... e pesa, pesa no corazón cando alguén marcha, porque sabes que é irremprazabel, e máis se é un amigo...
Parecía onte cando me copiaba nos exames de inglés, cando faciamos de celestinos o un do outro, cando escoitaba as súas historias interminábeis que,,, como lembrarme do principio cando remataba? Nostalxia, nostalxia daqueles momentos que sei que non volverán e se volven, será dentro de moito tempo...
Porque o tempo non pasa en balde... facémonos maiores, maduramos - uns máis ca outros e outros aínda non maduraron :P - e facemos a nosa vida como queremos, cando moitas veces iso mesmo significa renunciar a moitas cousas. Non ver á familia, non ver a esos amigos da infancia cos que levas tantos anos e tantas cousas por contar... escribir mil livros e non parar ata chorar...
Lémbrome das tardes de parvulario, lémbrome das excursións, lémbrome das yinkanas, lémbrome desos venres dando voltas pola rúa barcelona sen cansarnos, lémbrome de tantas confesións, de tantos segredos, de tantas despedidas, tantas amargas despedidas... e aquí seguimos, sendo os mesmos sen cambiar, quedando coma sempre e votando en falta aqueles que xa non están...
Podería contar mil historias de cando eramos nenos, como cando Óscar me dixo que Va! quería ir comigo na excursión con sete anos - ahí se forxou unha amizade ;) -, de cando ía xogar a súa casa á PlayStation 1, que era a envexa de todos - canto pasou xa -, de cando xogabamos xuntos nas yinkanas do colexio - o árbitro estaba comprado! :P -, de cando faciamos Iriña e máis eu de Peter Pan e Campanilla cos mandilóns de Plástica, de cando subía con Moe para casa, con Caño, con Diego, con Va!, con Iván... de cando Itziar en segundo da E.S.O. e sen coñecela de nada me pegou un cobadazo e non pediu perdón - maleducada! :P - e mirádenos agora, amigos inseparábeis... das interminábeis partidas coa Nintendo en casa de Cañás, os primeiros porros con Jose, as malas impresións que se levou Nati de min o primeiro día de coñecerme pero, Nati, xa che teño dito que non te fies das primeiras impresións :P... do día que coñecimos a Leti, á princesiña, dos primeiros tokes co pive, das partidas ó Medal of Honor con Borjita - temos que acabar o xogo eh :P -, das batallitas de Penas... Somos tantos e tantas cousas que contar...
E aquí estamos, cambiando co paso do tempo pero sendo os mesmos no fondo, pero agora xa non estará un con nós, alguén que vai facer realidade os seus sonos lonxe de aquí... Penas, ensínalles ós madrileños a rabia galega, e nunca te esquezas nós ;)

P.D.: Este post é para a pandilla en concreto, pois eles entenderán mellor ca ninguén o que estou a dicir ;)

Un ano.

2004-09-09T01:00:00.000+02:00

Un ano, Xa. E xa que este día é un momento no que é imposibel non poñerse a recordar, recordemos.
Momentos memorabeis:

- O primeiro post: "O Galego é unha lingoa para minorias..." (por isra,como non)

- O cambio d template por ali preto do Outubro de 2003: moi cutre,con cores azuis, nun principio sen tag, sen contador, sen seccións... iso si xa aparecian os golfiños que se convertirian no simbolo da nosa páxina. Ainda así mellor que a primeira.

- A nosa web irmán comezou a súa andadura, comezou Movida LeyVa!

- O comezo e o único cápitulo, polo momento, de Morte nunha foto de Cristal

- Ante a necesidade de coñecer os vosos intereses engadimos un tag que xa non funciona, puxeramos un enlace de comentarios que case nunca funcionaba e comezaramos a crear enquisas coma tolos, que moi pronto volverán a estar presentes en TellaCeibe.

- Unimonos aos Blogueiros da Galiza

- Modificamos (Va! modificou) o template tanto que case non parecia o mesmo e engadimos unha música en midi que case non se recoñecia ata que non te parabas a escoita-la ben, cambiou a imaxe dos golfiños, unha estrela que se movia e unha bandeira

- Co cambio de ano estreamos novo template semellante o anterior coas mesmas fotos e algunhas máis. Engadimos o Foro que, ainda agora non rematou de arrincar, seguiremos traballando.

- Incorporouse un novo colaborador Dani, e que inauguraría un modo de postear, copiar e pegar e-mails con gracia, seras vago.

- A matanza de Madrid modificou o rumbo de todo e só habia unha cousa que dicir... ASASINOS.

- Despois chegarian máis colaboradores, Iván e Iriña. Ainda que o que se di postear como que non o fixeron moito.

- O xogo(cutre) de facer un rompecabezas que ainda anda por aqui.

- A 1º Bulla entre Isar e Va!(moi pronto tamén volverán novas Bullas).

- Comezamos a poñer música de verdade e a elixir cada unha un.

- Chegou o post 100, o novo espacio Verso vento e o cambo outra vez do template. Engadindo un chat, ligazóns (ainda en construcción),e os TellaBlogs dos colaboradores.

- Case para rematar, chegou o novo soño de poder viaxar novamente a Tella e o seuAlbume das fotos.

- Pois así chegamos ata o momento no que podemos dicir que xa temos un aniño de idade. Xa o sabemos só e´unha forma de medida que non ten nada de particular,365 días. Pero no é ´só iso, sentir que podemos dicir que chegamos eiqui é xa dicir moito.
Preguntome que lle diría eu a alguén se me preguntase fai un ano que iba ter unhas páxinas na rede e que ía entender do html ese,ghagha. Botariame unhas gargalladas boas...
En fin, datos: 118 posts, 6 colaboradores, amigos, e algo máis, 38 mesaxes no foro, máis de vinte no novo tag, segundo o contador, máis de 3300 visitas e unha media de 20 visitas , máis ou menos.

Isra e Va! crearon este sitio nos tempos aqueles pra crear un espacio libre/ceibe para poderen dicir o que lles petase, no idioma que lles apetecese e do modo que lles petase, poidendo participar todos os que o desexaran.... e un ano despois, creo que os nosos desexos cumplironse e sobrepasaronse. Por iso, só podemos dicir unha cousa, Gracias a todos porque ver como ese contador non para de sumar fainos cada día ter máis ganas de facer mais novas cousas para vós.
Esperamos poder cumprir con todo o prometido e que o poidades desfrutar. Intentaremos seguir evolucionando cos tempos que corrán.Vemonos dentro dun ano, e xa falaremos ;).

Las camisetas

2004-09-08T17:00:00.000+02:00

-Que tal a esta estupenda gente que visita nuestra pagina-

Se estuvo pensando y entre algunos de los que andamos por aqui se comento de hacer unas camisetas de esta nuestra pagina, porque como sabeis esta pagina no es de los creadores sino que es de todos nosotros. Por eso a todos vosotros os digo yo ahora, ¿quien va a querer una camiseta de la pagina?

Asi que ya sabeis, los que la deseariais tener una camiseta de estas, mandad un e-mail a tellaceibe@msn.com pidiendola y en poco tiempo se os mandara una contestación con lo que seria a pagar, a no ser que uno de los jefazos las paguen pa tos ( ya sabeis Isra y Va, os podiais portar, xDDDDD).

E se... Va! aprobase bacharelato á primeira.

2004-09-04T18:13:00.000+02:00

Ao aprobar á primeira a súa média sería espectacular, o que lle permitiría entrar en calquera carreira. Faría enxeñería industrial en Ferrol, algo que nunca lle chamou a atención pero co que sabía que gañaría moito diñeiro. E gañou, acabou a carreira e pronto atopou un traballo que lle permitía facer nada e cobrar moito por iso. Tódolos seus sonos fixéronse realidade, casou coa súa princesiña e mercaron unha casa na serra, tiveron centos de fillos e un can chamado Caño. Pero é o que ten o diñeiro, converteuse nunha persoa orgullosa e fixo algo que pensaba que nunca ía facer: miraba por enriba do ombro a todos aqueles que lle rodeaban, facéndose máis solitario cada día e volvéndose agresivo cando non conseguía o que quería. Inaugurou unha casa de Playboy e rodeouse das rapazas máis fermosas, que paseaban en coiros todo o día polo xardín, algo que non lle agradaba a súa princesiña. Divorciáronse e Va! quedouse con tódalas súas rapazas Playmates que só estaban con el polos seus cartos, aínda que el pensaba que estaban con el por amor. Fai campañas anti-droga na televisión, ía de festa en festa co seu amigo Maradona e non sabía o que era durmir polas noites. Entra nun reality-show con tódolos magnates do país e sae o primeiro, no mesmo momento en que a súa empresa quebra e o seu império se desmorona. Nese instante reacciona e volve a ser o Va! de sempre, pero xa todos lle deran a espalda, as súas playmates renegaban del, Maradona atopara outro magnate para as festas - Iván - e a súa princesiña atopara outro home con quen casar. Os seus amigos vivían en paraísos fiscais grácias ós cartos que lograran roubarlle a Va!, pero o único que se mantivo fiel foi... Moe. Grácias a ZP, os homosexuais lograron o dereito a casar, e Va! coñeceu a un home na cola do paro, co que deu o "Sí quero" e o único que foi á voda foi Moe, cheo de celos pois el vira primeiro ó marido de Va!. Acabou morrendo en soidade, e ninguén máis se lembraría del...

Xa!!

2004-09-03T11:31:00.000+02:00

Xa!. Por fin rematei os exames. E non hai mellor pra inspirarse e pensar no que poderías postear,que non poder face-lo e ter que estudar. Así que estes días tiven millóns de ideas pra poñer en millóns de posts.
Agora que me poño a escribir borraronseme case que todas pero algunhas se conservan.
Pensei nun novo pasatempo pra pasar un ratiño. Crear unha serie de E se... ou tamén chamados "Que pasaría se...". O truco consiste en pensar en aqueles momentos nos que algunha decisión cambiou a túa vida e inventar que podería pasar se en vez de esa opción escolleras outra. Tamén pode servir calquera cousa máis trivial e inventar que pasaría se fixerades outra cousa.
Para que cada quen non invente demasiado en positivo ou neghativo as súas vidas, tamén pensei que sería mellor que cada quen faga o E se... elixindo entre os restantes colaboradores restantes. E para os lectores que non sexan colaboradores, podedes deixar os vosos E se... do tema que sexa e cos protagonistas que desexedes, nos distintos apartados que temos para nos comunicar con vós, nos comentarios, no Tag ou no buzón (e posibbelmente moi pronto no chat).
Por poñer un exemplo:

E se… Isra non tivera unha casiña en Tella, carreteira AC-422 Km ?.
Ao non ter lugar pra pasar uns días Isra volvese moi reservado e vai deixando de ter amigos. Sen contacto humano e afastado da vonvivencia grupal, a idea de ter Internet perde forza pra el e decide quitarse do contrato con telefonica... ou R... ou o carallo que teña contratado. Sen acceso a Internet, a non ser en contadas ocasións nalgún ciber pra basicamente visionado de contido pronográfico, Isra vai pasando os días e os meses. Pasa o 9 de setembro do 2003 e segue igoal, sen facer nada, xa fai moito que perdeu as súas ideas nacionalistas activas e non hai nada que o motive. Faise católico e cura, ante a imposibilidade de admiti-lo seu problema frente as mulleres, e ante todas as persoas. Bebe, fuma e pervirtese, coma case-todos os curas. Morre de cancer e o seu funeral só asiste unha persoa. Unha persoa que nunca lle deu a espalda, unha persoa que loitou por que non seguirá ese camiño, unha persoa que todos coñecen como Mou.
Por suposto nunca empezou nada ningún setembro de ningún ano e nunca logrou ter 115 de nada. E evidentemente, nunca nunca decidiu comezar unha páxina cun amigo. Por iso, esta páxina nunca viu a luz e este post nunca existiu.

...Enconados...

2004-09-01T22:06:00.000+02:00

Síntome adurmiñado, anestesiado.
É o que ten ver á princesa dos teus sonos diante de ti despois de tanto tempo... unha aperta, si, para qué quero máis? por qué quero máis? Ata notei que se puxo vermella coma un tomate, o mesmo que me pasou a min... que nervos, ais ais, que nervos, que nervos...
De qué falabamos? non me preguntedes, non atendía, asentía "si si claro"... aposto a que me rouban a carteira e non me entero, éche o que ten o amor, que é cego, ou iso din, mais non me importa ser cego se vexo cousas coma ela...
Acabo de espertar dun sono, ou iso creo...
"Estou enconado, nin como nin cajo, nin probo bocado... canto che quero eu"
Acabo de espertar dun sono, ou iso creo...

Polos opostos

2004-08-26T21:53:00.000+02:00

Ás veces non sei para qué vale tanto esforzo...
Porque si, porque na vida hai que esforzarse, e se algo queres algo che custa...
Pero para qué? para que chegue alguén e mande á merda todo o teu traballo, para que non valore o q estás facendo...
Así pensan os que nunca gañan nada, hai que mirar adiante sen mirar atrás, sen ver quen ven detrás... centrarse no dun mesmo e loitar por esa meta...
Pero ti de qué falas? se formas parte dunha mesma persoa... como non mirar atrás se che están pisando os talóns? se caes cada dous por tres porque non xoga limpo...
Pois se non xoga limpo xoga ti, limpo... non te convirtas nun como ese que che pisa os talóns... loita por ela, pois dos bos e honrados será o mundo dos ceos e...
Non me veñas con dogmas nin lerias metafísicas... ahí tes a toalla, o único que tes que facer é tirala e fóra preocupacións, non cres? as cousas son máis sinxelas do que pensas, o que pasa é que non fas máis que complicarte a vida...
Dos covardes nunca se escribiu nada, queres que non se escriba nada de ti?
Para qué queres que se escriba de ti se total nunca o vas ler? é máis, ninguén o vai ler, ninguén le, quen le? les ti? eu non, e ti?
Tes que correr, escápaseche, estáseche escapando a cada minuto que pasa... cando te des conta será xa demasiado tarde...
Xa se che escapou fai tempo, se corres cansaraste, e ese cansazo será en balde, porque nunca a darás alcanzado por moito que corras...

Por cortesía de: Anxo de Isra & Demo de Isra (quen é quen?)

Suena en mi mente...

2004-08-24T00:30:00.000+02:00

No sé que coño escribir en este post, como siempre, pero pondré lo único que se me repite en mi mente ahora mismo.
Ya sé que no es la versión oficial o real, pero es como suena en mi mente.

Todas nuestras tardes son
bajo estrellas escondidas
luces que mi corazón
se pensaría.

Desnudarme como soy
siendo así como la arena
que resvala en tu querer
por donde fuera.

Darte para retenerte
recelar si tú me miras
con tus ojos
tu boca,
tu sabia que es mia, mia.

Responde a mi nombre
si te lo susurran
arranca de todo mi piel
que es tan tuya
que arda mi cuerpo si
tu estás conmiga amor.

Perdoname tú
que yo no puedo
no voy a entender el amor
sin tí.

Perdoname tú
que yo no puedo
dejar de quererte
por mucho que lo intente
no puedo.
Perdoname tú.

Que bonito cuando el sol
derramó sobre nosotros
...................
y que se perdia.

Si tú quieres quiero yo
palpitar de otra manera
que nos lleve sin timón
donde nos lleve.

Sentiremos tardes frias
si no existe poesía
en tus ojos,tu boca
tu sabia que es mia,mia.

Y el tiempo nos pasa
casi inadvertido
golpea con fuerza
lo tuyo y lo mio
que pena ignorarlo
y dejarlo perdido amor.

Perdoname tú
que yo no puedo
no voy a entender el amor
sin tí.

Perdoname tú
que yo no puedo
dejar de quererte
por mucho que lo intente
no puedo
Perdoname tú.

Perdoname tú...

Ángel de los mortales

2004-08-21T23:49:00.000+02:00

Se dice que cuando Landra nació, se paró el tiempo y las nubes dejaron de llorar...
Y realmente era bella, como un capullo en flor en primavera, y fue conocida como "Ángel de los mortales", que bajó de los cielos para alegrar la vida a aquellos condenados a morir...
Se cuenta que cuando Landra nació, a Xoel se le paró el corazón, pero volvió a latirle cuando la vió, cuál estrella en noches oscuras, con su camisón blanco y raído, desgastado y a la vez vírgen... Y ella también lo vió y sintió algo que nunca había sentido, que le nacía del corazón y la comía por dentro, algo que en la Tierra llamaban amor, amor de Landra por Xoel y amor de Xoel por Landra...
Se escucha que cuando Landra se tenía que casar se negó, pues su padre la había prometido con un apuesto Príncipe de Palacio, tan hermoso él como las noches estrelladas, tan apuesto él como los héroes de los cuentos... Pero su corazón no le pertenecía al Príncipe sino que tenía dueño y su nombre grabado, con letras de oro y amor que nadie nunca podría borrar, ni otro hombre ni otra vida... ni otro Príncipe de Castillos y Palacios...
Se comenta que cuando Landra se negó, el apuesto la secuestró en su torreón, se la llevó de la mano agarrada y dormida la encerró, allí de donde jamás podría escapar, pero el Príncipe se equivocó...
Se dice que cuando Xoel se enteró, galopó a lomos de su caballo y él sólo se enfrentó, a las adversidades que se le presentaban en el corazón. Y luchó, y derramó sangre y lágrimas y creyó morir pero erró, y cortó cabezas cuál loco por su amor, que se asomaba en su alcoba y lloraba, pensando cuándo llegaría aquel al que amaba, para salvarla y contaba, las horas que nunca pasaban...
Pero el día llegó, y Xoel sólo se encontró en el torreón, rodeado de llantos y desolación gritando por su amada que a solas se quedó, tumbada en la cama como muerta o matada por el Príncipe y Xoel, lleno de furia y de dolor, maldecía aquel día en que la dejara escapar, deseando que ella, fuera la secuestrada y él, el secuestrador...
Y se dice que la rabia hizo presa de él y se levantó, empuñando su espada hacia el Príncipe se la clavó, pero se dió cuenta que su muerte nunca se la devolvería - "nunca será mía" -, aunque pasaran muchos años, muchos meses y pocos días...
Pero Landra se levantó, pues estaba dormida donde soñó, que se levantaría al lado de Xoel y lo querría y que jamás se separarían y así fue, aunque vivieron separados, sólos y desamparados, pues su padre a el no lo quería, que lo había desterrado de por vida...
Y llegó la hora de morir y se encontraron, allá en el cielo donde nadie los encontraría, allá donde su amor nunca perecería y vivieron su amor en los cielos hasta el fin de los días...

FIN

De: Isra

Queremos Volver a Tella (2ºParte)

2004-08-18T23:48:00.000+02:00

Aquí vos deixo o albume das fotos do fin de semana que pasamos en Tella. Non as colgo na páxina directamente porque , a parte de así ´´e mais rápido pra min, non sei que lle pasa o asistente de wanadoo e non podo subir nada sen non é facendo no albume.
Vemonos que vou estudiar, desfrutade das fotos. ;)

Queremos volver a Tella

2004-08-17T21:46:00.000+02:00

Iván, Caño, Villa, Álvaro, Saúl, Simón, Josiño, Isra, Cova, Itziar e Leti... que se pode esperar desta tropa :P
Podo dicir a día de hoxe que foi unha das mellores Tellas que lembro...
Todo empezou o venres día 13... Viernes 13... o día pode asustar, e comezou cos típicos axetreos que envolven ós viaxes de Tella:
-¿Quen vai en coche?
-¿Quen vai en bus?
Pero o mellor pasou pola noite... o típico, cubatiña por aquí, pirámide por alá... a cuestión é que en menos dunha hora estabamos queimando o xogo do Singstar da PlayStation cos nosos berros... e claro, entre canción e canción non se nos ocorre a mellor idea que saír á carretera general e empezar a facerlles calvos ós coches - algúns ata nos pitaron, e non creo q fose pola beleza dos nosos cus...-... tal ruído fixeron que os veciños ata intentaron entrar na casa... e ó día seguinte...resaca?? non, había ganas de máis festa...
A ver se proximamente Va! sube as fotos deste fin de semana, a verdade é que non teñen perda... e se se poidesen subir os vídeos mellor que mellor, os nosos calvos ás catro da mañá do venres non teñen desperdício (NON APTO PARA PERSOAS CON PROBLEMAS DE CORAZÓN)
Estropicios: chave da auga, chinero da cociña, paciencia dos veciños

De: Redacción TellaCeibe

Quién no hizo alguna vez...

2004-08-11T23:17:00.000+02:00

Hoxe é un día deses, un día deses nos que non che apetece facer nada...
Razón? Nen o máis sabio podería discernir sobre cal pode ser a razón... e eu non son un sabio e máis difícil o teño...
Pero podo supoñer que ten algo que ver co mesmo de sempre... se é que son parvo, moi parvo,,, que sí, que á vida hai que votarlle máis collóns, pero non, cando os repartiron eu debía estar no posto da covardía, acaparando e acaparando, todo para min... "se é culpa dela..." ¡ai!, que sinxelo é votarlle a culpa a ela, pero hai que afrontar os problemas e recoñecer os próprios erros... iso pásame por confiao, que a ostia é máis grande... pero non, non aprenderei nunca, cabeza tola...
E escribo moitas cancións, moitos versos e moitos poemas, pero todas acaban no mesmo sitio, no lixo do meu corazón... E repítome centos de veces... "Quién no hizo alguna vez, locuras por una mujer... quién no quiso alguna vez, algo que no pudo tener..."

De: Isra

... Como aprender a olvidarte ...

2004-08-08T20:14:00.000+02:00

…Si veo tu cara alrededor
De estrellas, lunas, en cualquier parte
En el fondo de mi corazón

Como aprender a olvidarte
Con este reloj que solo late
No marca horas, ya es muy tarde
Porque se para si te ve alejarte

Como aprender a olvidarte
Si es por ti por quien respiro
Y temo el no poder recordarte
Temo el perder ese suspiro

Como aprender a olvidarte
Porque si olvido ya no vivo
Porque si mueres estoy perdido
Porque si lloras mares y no ríos
Sería inútil mi camino, mi lucha
Tú eres mi destino

No mires atrás, cierra los ojos
Agárrame fuerte de la mano
Surcaremos el cielo a escondidas
La luna es cómplice
De nuestros juegos, de tu sonrisa
Y colgaré de tu cabello
Las estrellas que iluminan
Luceros de noche para quien camina
Que se enredan en tu pelo
La historia se termina
… pues el alba se aproxima…

No me olvides antes que yo
Porque moriría sólo al pensarlo
Que te olvidé mientras susurrabas
Mi nombre envuelto entre tus labios…
Como aprender a olvidarte…

De: Isra

Nadando na utopía

2004-08-04T22:14:00.000+02:00

A vida é un imposibel...
As cousas non suceden como nas películas,,, abres os ollos e ante ti o mar da utopía bañando a luxada costa,,, nadas e nadas, mais afogas... Procuras a costa mais non chegas pois non existe; nin por mil lustros que nades nin por moitos mares que navegues...
Pero por qué tirar a toalla? Por qué rendirse? Por qué conformarse co que hai? Non, prefiro morrer cos meus ideáis a vivir cos dos demáis, aínda que teña que nadar toda a miña vida na utopía, aínda que morra sabendo que nunca chegarei á costa... renderse é sinxelo; loitar é o dificil... agora só queda que me aplique os meus consellos,,, a miña vida sería moito máis sinxelo,,,

P.D.: Que en qué debo aplicar o meu consello,,, <>

De: Isra

Moi Pronto

2004-08-02T00:18:00.000+02:00

Moi pronto, por petición popular, poderás desfrutar da Nova Tella Ceibe.
Mentres rematamos de arranxar o novo aspecto da páxina, deixovos un par de anuncios pra ir abrindo boca.

Podes disfrutar dos anuncios pulsando sobre este escrito.

Felicidades!

2004-07-25T20:08:00.000+02:00

Hoxe, só se pode dicir unha cousa...

Feliz Día Da Pátria Galega!

Si, como poidéchedes comprobar hoxe é día 25 de Xullo, un día de celebración para tódolas galegas e galegos da Galiza,,, estamos de Festa!
Acabo de chegar do Festigal en Santiago (onde entre outros actuaron "Lamatumbá" ou "Ari") e de celebrar alí cos meus compañeiros o Día da Galiza... espero que vós tamén fixérades algo importante, a ocasión ben a merece ;)

De: Isra

Berrando ó infinito

2004-07-21T00:30:00.000+02:00

Vouvos confiar un segredo...
Ocorreuvos algunha vez que unha canción non fai máis que recordarvos a unha persoa, pero que eres incapaz de non escoitala? De tirar pedras ó río é q só afundan sen rebotar... de querer coller as estrelas e non chegar... que ela sexa a túa guía e a perdas... e ti desaparecer nas tebras buscándoa...
Berrar ó infinito e que non haxa, infinito e só fin...que só poidas falar utilizando metáforas cando en realidade o que queres dicir é que só ves a súa cara onde mires, que te persigue aínda pechados os ollos, que te vixía a cada paso que das, a cada sospiro que votas... que só pensas nela e só necesitas a súa presenza para vivir, nada máis que iso, a súa presenza...pero non a tes e a procuras, perdéndote cada vez máis en ti mesmo e ¡ai!, cando espertas...

P.D.: 2ª persoa de singular...

De: Pitiño

Isra e as carrilanas

2004-07-15T23:15:00.000+02:00

É a miña obriga informarvos do perigoso que pode ser montarse a unha carrilana sen ter p*** idea de como vai a cousa...
Porque claro, un vai con toda a felicidade do mundo a lo "Fernando Alonso" a montarse por primeira vez a unha carrilana... ninguén o para, está decidido... e Jose empurra que te empurra cando te das conta de que esa velocidade non é normal... De súpeto escoitas as voces dos teus colegas detrás que che berran "Frena!" "Gira!"
Que si que si, que iso sería o máis sensato, a non ser que a dirección asistida case non é asistida e que o freo, se frea, lles freará ós demáis... si, espetei contra unha tubería subterránea... que se prepare Schumacher :P

De: lede o título :P

Publicidade na rúa.

2004-07-08T14:03:00.000+02:00

Ollade o que un se pode atopar paseando pola rua *barcelona*, me surprendeu tanta a e á miña princesa que dixen postea-lo.

"Profesor Shefiro" O_0 (e este quen é?).Pois ben, é un "Grande ilustre vidente africano" ou a caso non o coñecedes? ghighi. Pois vós vo-lo perdedes porque é a caña. Pode-che axudar a solucionar calquera problema "NON HAY PROBLEMA SIN SOLUCIÓN".

Xa sexa unha "enfermidade de tipo crónico, xudicial ou matrimonial", si si, calquera tipo de enfermidade e todo o mundo sabe que as enfermidades matrimoniais poden ser fatais, todos os médicos o din.

É o mellor e máis rápido, todos o saben, pero non é só polos seus próprios logros, el é o mellor porque traballa cos mellores "Él tiene los espíritos mágicos más rápidos que existen".

Ademáis inclue un servizo co que podes voltar a ter o que máis desexas "Recuperación de pareja en 7 dias". Poderás recuperar todas aquelas parellas que che fixeron feliz fai tempo como Pedro&Bilma, Lois&Clark, Le&Va!, Mulder&Scully, etc... e en tan só 7 dias,si si (como non recebas unha figuriña de cada, outra cousa, me dá ao meu que non..ghagha).

"Grande Ilustre vidente africano con rapidez, eficacia y garantía"( Aqui eu me pergunto: garantía de que? será como cando mercas un ordenador 'Garantía de dous anos'. O Shefiro este cando remate de facer o que a saber que coño fai, che dará o teu correspondente recibo valido durante dous anos, como di a de sete vistas no anuncio, non? É a garantía de todos os servizos. Pero bon, iso dá o mesmo porque total está "100%garantido" óusexa que non hai problema.
Joer, "100%garantido" iso nen os preservativos nen os medicamentos que sempre poñen un 99,9% por se pasa algo inesperado algunha vez, pero isto é moito mais seguro, onde vai a parar ¬¬.

En conclusión se tes algún tipo de problema xa sabes: enfermidade matrimonial, queres recuperar aquela parella da túa infáncia ou simplemente chegas tarde e queres que os seus espirtus máxicos che leven rápidamente a onde queiras, lembra "Profesos Shefiro".

Se estades interesados nos seus servizos só tedes que marcar o número que aparece embaixo, pode que non se vexa ben, xa que a foto non ten moi boa calidade ;).

Escrito por: Va!

Traducido con Taiga

Unha curiosidade para un post curioso ( o 101).

2004-07-04T19:30:00.000+02:00

Pois si, son eu, Va!. Xa sei que non posteo moito, máis case que nadiña, pero é que atopei unha curiosidade que necesitaba compartire.
O que imos, fai uns días o *#p+ do meu irmán instalou un programa disos que controlan a seguridade da información e a chegada de virus o teu ordenador e todo iso. Pois ben, cal será a miña sorpresa cando vou entrar na conta blogger de tellaceibe e de súpeto abreseme esta fiestra

¬¬
Pois si, activouse o sistema de seguridade fronte a unha páxina con contido clasificado como --> racismo e intolerancia 0_o (si home si, e o noso lema) (estivemos a piques de poñerlle ese sobretitulo á páxina: "TellaCeibe a páxina do racismo e a intolerancia" pero despois optamos polo de "O noso pequeno recuncho neste mundo tan cruel por veces" que cousas,non. E porque considerou o programa iso, pois ben, nom é por sinalar pero creo que FOI CULPA DE ISRA, ghighi, senom haber quen ten dito cousas como "puto Lorenzo" "putos burgueses" "coño" ou "corrompe".
Pois sigo, unha vez esperto do forte transtorno mental momentaneaneo sufrido por este trance intentei abrir a propia páxina de htpp://tellaceibe.tk pero ,como nom, surxiu outra fiestra

Parece que agora pasamos de ser racistas e intolerantes a ofrecer contido clasificado como--> SEXO O_0. Razóns: as mesmas palabras de antes engadindo "chochaban" que nom, nom está empregado coma vos creedes, mentes perversas... iso si, A CULPA SIGUE SENDO DE ISRA.
O único que me agradou e a clasificación por idade que fixo o programiña "Contenido apropiado para adolescentes alrededor de 19 años" deu xusto no cravo.
Pois nada máis, asi que xa sabedes seguide visitando a páxina e dicidello a todos os vosos amigos adolescentes, dicidelle que existe unha páxina en internet que ofrece sexo, que é racista cos astros, que está escrita en galego (normativo ou nom) e que é apropiada especialmente para adolescentes.
Que nom o dicimos nós, que está comprobado cientificamente ;P.

De: Va!

Post número 100

2004-07-02T20:43:00.000+02:00

Este post é, basicamente, de agradecemento.
Porque si, Tellaceibe está de cumpreanos!! Cumpre o seu 100 post!!
E coincidindo con este feito poñemos a disposición de todos vós todos os 99 posts anteriores nos nosos arquivos (taboa de abaixo á dereita ou ven dende a propia páxina dos nosos arquivos).
Gracias ós que nos ledes, tanto os que comentan como os que non comentan - aprendede a perder a vergoña, que iso de "es que no se lo que poner" é moi típico :P -.
Gracias a tódolos colaboradores, Dani, Iriña, Iván - aínda que non se lle ve nada o pelo... :P - Va! e Isra.
Gracias a Blogger, que fai posibel que colguemos a páxina (e aos trucos para evitar os seus banners, ghighi).
Gracias a Internet Explorer, que sen el non habería Blogger e por lóxica, Tellaceibe ;)
E gracias outra vez máis ;)

De: Redacción Tellaceibe

Resaca de San Xoan...

2004-06-26T16:13:00.000+02:00

Que non, que tócate los w***, que non chove e ala vai, xusto a noite máis máxica do ano e chove a cántaros...
Pero weno, que non pasa nada, que saímos con ganas de festa, con ganas de comernos o mundo...
Comezamos cunha pirámide - si si, ese famoso xogo que xa vos expliquei un día... regras: mayormente, beber ata rebentar - e logo veu outra, e outra máis, e non nos cansamos... os ollos xa comezan a morarse - coma o resto do corpo - e xa é máis dificil encadear máis de dúas palabras seguidas... dificil non, pero que estas dúas palabras teñan sentido, iso xa é outra cousa...
Que nos cansamos da pirámide?? veña, que lle damos á cachimba ... que rula, de boca en boca; e cantamos: "Vamos Dépor vamos, te sigo a todas partes yo te quiero" ... "Que asco da, que asco da, ser del Real Madrid..." ... si, a afición berra, bo partido, non nos cansamos, berramos e berramos, nos tiramos uns enriba dos outros...
Sáio para fóra, a respirar un pouco de aire puro...
Entro de novo, pero os borrachos durmen, o partido xa rematou,,, atópome eu rodeado da tropa sanote de "yo no bebo", "yo no fumo"... e isto ás 04:00 a.m.,,, qué fago?? me volvo sanote?? non; sáio a fóra, coa miña bolsa de cigarros, a pensar... os sanotes namentras me fan visitas en plan "qué frío hace, venga, entramos para dentro",,, pero eu non, eu me quedo, en camiseta e en pantalón curto...
Qué bonito ver o amencer, si señor, qué bonito...

De: Isra